30-04-11

Bloemenshow BA

3ra. Exposición
Buenos Aires en Flor


13, 14 y 15 de Mayo de 2011

Viernes 13 de 14.00 a 20.00
Sábado 14 y Domingo 15 de 10.00 a 20.00

Valor de Entrada General $20.-
Jubilados y Pensionados $15.-

Olavarría 3240 - C.A.B.A.

Sábado y domingo traslados sin cargo
con salidas cada hora de 13.00 a 19.00 desde:



Cabildo y Juramento
Callao y Santa Fe

Acoyte y Rivadavia
Florida y Diagonal Norte

mas informacion

www.floricultores.com.ar

18:43 Gepost door VIA in info | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

Lambik

In ons nieuwe Belgisch culturele tijdschrift Lambik (Latijns Amerika en Belgie in de Kijker) dat op 15 juni zal verschijnen zal er ruimte zijn om zoekertjes te plaatsen.
Hier kan u alles kwijt wat u wil verkopen, kopen, lessen die u wil geven, diensten die u wil aanbieden of ander kleinnood dat u aan de man wil brengen.


'Lambik' wordt 3 keer per jaar zal uitgegeven. Het eerste exemplaar komt er half juni en zal gratis verspreid worden in de ambassade, consulaten, cafes en culturele punten waar Belgen wel eens over de vloer komen. De zoekers kunnen in het Spaans of in het Nederlands, Frans. 


De redactie verwacht uw zoekertjes ten laatste op 20 mei. De zoekertjes kosten 0.50 pesos per woord.

Als u het wil laten uitspringen, invers zwart/wit, betaalt u 10 pesos + de woorden.  Kleine foto's kunnen ook afgedrukt worden, dit na overleg met de lay-out. Gelieve uw zoekertjes tijdig binnen te sturen!!
Zo kunnen we contact met u opnemen om ze te plaatsen.

Rein en Tom, redacteurs.

En la nueva revista Belga Lambik (Latin America y Belgica a la vista) pueden ponerse avisos. El primer numero estara listo el 15 de junio. En el espacio de los avisos pueden ponerse todo que queria vender, comprar, los talleres, las clases, servicios...

Lambik editará cada 4 meses y estará disponible en el ambajada, los cafes y puntos culturales endonde se encuentren belgas. Los avisos pueden escribirse en el idioma Castellano, Neerlandes o Frances, questan 0.50 pesos por palabra. Cuando quieren un aviso mas claro, ponemos en inverso blanco y negro y cuesta 10 pesos + 0.50 por palabra. Porfavor ponerse en contacto con nostros para organizar sobre el lay-out. El limite para enviar sus envias es el 20 de mayo.

Gracias

Rein y Tom

03:41 Gepost door VIA | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

25-04-11

Toneel in de Delta

In het Cultureel Centrum Caraguatá, Tigre, spelen ze op 8 mei 12u, het toneelstuk van Norman Briski:

El ojo del río

Dit toneelstuk, gedirigeerd door Andres Bailot, gaat over de geschiedenis van de Delta, Tigre. De eerste acte gaat over de originele bewoners die zich afvragen wie die creaturen zijn die af en toe verschijnen in hun habitat en waarom. 'Een kreet' dwingt het publiek tot zwijgen. Het verzoek om de gms's af te zetten is niet nodig, want in de delta is bereik een luxe en een aardigheidje dat niet vaak voorkomt. Verder geeft het toneelstuk een chronologisch overzicht van de Delta. Vanaf het moment dat ze in de klauwen vielen van de colonist die hen wilde uitbuiten tot de busboot van vandaag. Briski schreef dit stuk voor de buren van de beek Felicaria waar ze het werk een paar keer hebben opgevoerd met veel succes. Nu trekken ze heel de delta rond. Hun volgende stop is het Centro Cultural Caraguatá.

Iedereen is welkom op 8 mei CCC Caraguatá, het toneel begint om 12 u

De boot vertrekt om 10.30 aan Rambla 2 in Tigre, over het station

De inkom is naar vrije contributie.

Voor diegene die van capital komen: het is beste de trein in Retiro te nemen iets voor 9u, dan heb je nog rustig de tijd om in Tigre je kaartje te kopen voor de busboot om 10.30u

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Un grito dio por comenzada la obra y el público se calló. No hacía falta el pedido previo de apagar los celulares porque en esta zona del Paraná Miní no hay señal. Primer acto: un aborigen se pregunta quienes eran los que estaban dando vueltas por su hábitat y con qué intención lo hacían.Así empieza "El ojo del río" que traza un relato cronológico del Delta, desde la caída en las fauces de los colonizadores españoles que lo miraban con ganas de espolearlo todo hasta la lancha colectivo de hoy. La obra la escribió Norman Briski para que sus vecinos del arroyo Felicaria la expongan en carne viva una vez por mes en algún Club de la zona.


- El enganche con lo que pasó en esta zona tan aislada fue tal que en una de las escenas muestra como una isleña da a luz en una canoa.

Así relata Briski la historia real de Alicia Montegutti, que representa a su madre cuando la paría a ella tantos años atrás cuando allí todo era nada.

Luego del sometimiento a los indios guaraníes vendrán los tanos y españoles que como mulos de carga explotaron la floricultura, principalmente de cítricos. Finalmente será el turno de las primeras generaciones que deciden emigrar al continente.

Un rato antes un grupo de turistas enterados de la representación teatral se había subido a la lancha colectivo en el puerto de Tigre. El bong del caluroso motor había rugido como un bólido con caño de escape libre anunciando la hora de partida. Todos a bordo y afuera, pese al frío y el desamparo del puerto fluvial de Tigre en la gélida mañana; algunos marineros, los más madrugadores y machotes, franeleaban en mangas de camisa la quilla de las viejas embarcaciones de pasajeros que, estacionadas en el muelle, esperaban cumplir su frecuencia colectivera.

La hélice dejó su estela sobre los ríos Tigre, Luján, San Antonio y Capitán y ya para esta altura las 80 personas que hasta hace minutos estaban ubicadas correctamente en las butacas empezaban a desplazarse y algunos niños comenzaban a berrear. Es la hora de mate y galletitas. La comida da seguridad ante circunstancias nuevas.

- Vení, mirá aquellos árboles las figuras raras que forman, ¿lo agarrás desde ahí?

Le gritó Laura, una estudiante de fotografía a un compañero que estaba ubicado a estribor, mientras capturaba en una ráfaga decenas de imágenes en segundos. Durante la travesía de más de dos horas hasta el Club de Motonáutica del Miní un grupo de fotógrafos aficionados fatigaban el dedo índice apretando el disparador de unas cámaras de incontables píxeles cuando algún paisaje les captaba su interés. Es que esas tierras húmedas, algunas yermas y otras desprolijamente frondosas piden ser retratadas. En la repartida de cartas al Delta le toco de mano naturaleza.

Otros pasajeros, los del grupo de música andina El Taller con sus pulóveres de mil colores incombinables de lana de llama peluda y chulos norteños aportaban más ritmo al bamboleo del barco con sus guitarras, quenas, violines y charangos.

Pero mucho antes, allá por 1920 la fruticultura se desarrolló fuertemente en el Delta. Esta industria duró hasta los años 60 en que a raíz de unas fuertes heladas y la competencia de frutas de mejor calidad provenientes de otras regiones del país dieron por desaparecida la explotación local. A partir de los 70 se desarrollará la forestación y el turismo. Y es así como la población pasó de más de 25.000 personas a mediados del siglo pasado a los casi 10.000 habitantes que tiene hoy.

Del hoy, del ayer y del antes de ayer se trata "El ojo del río", la historia de este apéndice de la Argentina. Para lograrlo todos los sábados durante 5 meses el director, Andrés Bailot, preparó a los artistas isleños. Lo cuenta así:

- Norman me propuso crear una puesta en escena en un lugar tan poco convencional como es el Delta y me encantó. Los isleños participaron con mucho entusiasmo y es algo que en la Ciudad no se ve tanto.

- Exponerme así, a hacer una representación adelante del público es algo que nunca hubiera imaginado, me sigue dando mucha vergüenza.

Así comparte su experiencia artística Rodolfo Muñz, un barrigón barbudo, que representa al español colonizador al que sólo le interesa el oro. Como Rodolfo hay 16 personajes más.

Y "El ojo del río", el oráculo que todo lo ve se lleva los aplausos finales, y pese a la angustia que le generan los exabruptos del hombre por la explotación ilimitada de las riquezas sabe que los isleños no podrían vivir en ningún lugar donde las calles no fueran de agua. Y, así tal como lo dice él, dos isleños zalameros, Estafanía y Andrés, miran la obra y entienden eso y eligen quedarse porque saben que los flashes de la ciudad los abruman y que la naturaleza es su hábitat. Ultimo acto.

fuente: La Nacion.com.ar

17:05 Gepost door VIA in cultuur, info | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

22-04-11

Gratis concerten in het Congres

 

LA BELLA MUSICA  
Sesiones Musicales en el Congreso Nacional - 2011 

Salón de Pasos Perdidos, Avda. Rivadavia 1864, ciudad de Bs. As., a las 19 hs., con entrada gratuita.   Ver ubicación

 

Siete conciertos en el año.     Programas sujetos a confirmación por razones de agenda
Auspician a La Bella Música en este ciclo 2011 Centro de Diagnóstico Dr. E. Rossi Casa Bianchi

 

   

 

Jueves 12 de mayo: Guadalupe Cristina, Diego Pérez, Maximiliano Illanes C. y elenco

Programa
Escenas de El Fantasma de la Ópera de A. Lloyd-Weber
 

 

Jueves 16 de junio: Trio Alo - Javiera González (violín), Mariana Levitin (cello), Laura de Leo (piano)

 

Jueves 11 de agosto: Orquesta de la USal - Director: Mtro. Ricardo Sidelnik - Codirección: Mtra. Patricia Pouchulu

 

Jueves 22 de septiembre: Tomás Nessi (piano)

 

Jueves 13 de octubre: Camerata Denak-Bat - Director: Mtro. Xabier de Arza

 

Jueves 24 de noviembre - CLAUSURA DE LA TEMPORADA: Solistas, Coro Lagun Onak y Orquesta - Director: Mtro. Miguel Pesce

Programa
Ariel Ramírez: Misa Criolla
Félix Luna - Ariel Ramírez: Navidad Nuestra
 

meer info

http://labellamusica.org/labellamusica/ciclos/Congreso/lb...

18:00 Gepost door VIA in cultuur, info | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

15-04-11

Bafici

Een namiddag samen met de toekomstige filmmakers van Argentinie en omstreken. Het podium zit helemaal vol. Dit jaar werd er door de selectiemakers vooral gekozen voor veel beginnend materiaal uit de Argentijnse cinescholen. Argentinie heeft een uitzonderlijk hoog niveau van filmopleiding. Er zijn ook verschillende scholen op universitair niveau, dit in Buenos Aires, Cordoba, Santa Fe en Patagonië. De scholen worden bezocht door afgestudeerden uit naburige landen.

Dit jaar heb ik me ook vooral toegelegd op het Argentijnse werk. De meeste werken van deze jongeren heb ik dan ook gezien, buiten de eerste week toen ik door ziekte geveld ergens op apegooien lag. De jongeren stellen zichzelf even voor:

Karin Idelson: zij maakte een cancion de amor, zij is actrice en leverde nu in eigen productie haar eerste film af. Ze is autodidact. Ze deed alles zelf: filmen, audio, acteren, knippen. Ze heeft zelf geen opleiding gevolgd als cineast, maar geeft wel les in de cineschool in BA. Ze kreeg heel veel hulp voor tijdrovend werk van haar studenten. Het moeilijkste vond ze het knippen, daar kroop veel tijd in omdat ze tijdens het proces eigenlijk eerst moest leren hoe ze het moest doen. Er is genoeg en degelijke software voorhanden om te knippen, maar je moet toch eerst die software onder de knie krijgen. Op de vraag welke fout ze niet meer zou maken bij haar tweede film, zegt ze dat ze zich nooit meer zo blind in de strijd zou werpen. Ze zou eerst meer fondsen bijelkaar zoeken, hoewel, bedenkt ze zich daarna: 'dan komt er misschien nooit een tweede en dat zou ik heel jammer vinden.'

Levy, dat zijn twee broers, ze staan de laatste dagen nog steeds aan kop in de Internationale selectie. Waarschijnlijk zullen ze winnen. Dit met de film: 'Novia, madrina, 15'. Een film over het atelier van hun vader in Once. In het atelier van de familie maken ze bruidskleding, en kleding voor het feestje van 15-jarigen. Hij staat vooral versteld hoeveel mensen er spontaan hun hulp hebben aangeboden om hen te helpen. Zelfs uitstekende muzikanten speelden voor hen live muziek tijdens de set, buurvrouwen brachten eten voor de crew, werknemers waren figuranten, het was voor hen een ongelooflijke levensles dat mensen er zijn voor elkaar.

El Tren de Paraguay, is een film van de jonge Paraguayaan die in Argentinie afstudeerde aan de filmschool in Buenos Aires. Hij werkte voor de tv in Paraguay en voor verschillende cineasten uit hetzelfde land. Mauricio Rial Banti maakte zijn eerste film terwijl hij leefde op de 'road'. Hij sliep in een auto, samen met het 8hoofdige team, ze dronken water uit de kraantjes die ze vonden op de straat of aan de winkels en flatgebouwen die gebruikt worden om de stoep te kuisen. Ze aten vruchten van de fruitbomen die ze onderweg tegenkwamen. Ze deden hier en daar jobkes om wat centen bij elkaar te krijgen voor materiaal voor hun film. De film kwam er en ze zijn er apetrots op. Het thema is een Latijns Amerikaans thema: het treinspoor. Op het einde van de 19de eeuw was het de trots van deze landen, nu zijn de stations vervallen, kapot en verlaten. Hier en daar gaat er wel eens een stem op om de treinen te reactiveren, maar het is meer een gefluister. Van dat gefluister maakte Mauricio een prachtfilm.

Op zijn weg langs het verlaten treinspoor van Paraguay tot in Argentinie, kwam hij zoveel mensen tegen die hem een helpende hand toereikten dat hij op den duur verlegen werd en zelfs hulp moest weigeren. Hij beschouwt deze film als zijn wijste levensles.

Casabé heeft reeds veel internationale prijzen gewonnen met zijn korte films. Dit is zijn eerste lange film. Een film over sport, over voetbal, over voetbaljournalisten. Casabé nam deze film op met steeds dezelfde band. Een stuk opnemen, goedkeuren en terug overnemen, nadat je het gesaved hebt op dvd. Een moordend werk, werk van een arme cineast, zegt hij zelf. Hij kreeg wel hulp van Spaanse en Duitse productiehuizen. 'Ik heb geluk gehad en kreeg mijn financien makkelijk bij elkaar, misschien omdat het over voetbal ging en omdat ik Argentijn ben, ' lacht hij.

206404_10150166201798601_57096968600_6807095_4871699_n.jpg

Las Piedras 700, deze film bracht me even in de war. Het begin is adembenemend. Je zit op een boot, ttz de camera zit vast op een boot en je vaart als toeschouwer op de rivier, in de bochten word je zelfs een beetje zeeziek. Ik herkende hier en daar passages, het was een deja-vu, heel raar, tot ik doorhad waar Las Piedras 700 op sloeg: het buurhuis van het cultureel centrum waar ik geregeld langs ga in de Delta. Daar speelde het verhaal zich af van Roman Cardenas. Hij vertelt het beklemmende verhaal van het leven in de delta, als koppel dat geen koppel meer is, de leegte in het leven, voor de ene een roep tot zelfdoding, voor de andere een roep tot verandering. Cardenas studeerde af aan het instituut van cine-onderzoek. Hij wordt in zijn eerste film ook geholpen door zijn medestudenten. Ze hebben geen ervaring en gaande weg leren ze eigenlijk hoe je een film moet maken. Het is vooral de creativiteit dat hen doet zegevieren, creativiteit dat hen veel geld doet uitsparen en een low budgetfilm een bijna-zonder budgetfilm maakt.

Een voor een zijn het goede stielmensen. Ze weten waarmee ze bezig zijn, ze weten hoe ze problemen moeten aanpakken. Niet dat ze dat allemaal op school hebben geleerd, wel gaande weg. Al doende leert men, als je het relaas hoort van deze mensen, is dat een statement. Ook de solidariteit, de samenhorigheid, het helpen, leert hen dat gelijk welk werk in je leven teamspirit nodig heeft. Ze zijn niet te stoppen, deze jongeren, om aan de zaal te vertellen dat als je echt iets wil, je altijd slaagt. En dat was zeker een mooie boodschap deze middag.

 

 Let op mijn woorden: de vermoedelijke winnaar van deze BAFICI 2011:

05:31 Gepost door VIA | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

Bafici sluit af met tango

Deze vrijdag, morgen dus, is het de laatste keer dat ze een recital geven in het kader van BAFICI. Het project 'pequeña musica nocturna' wordt dan afgesloten, dit met het tangokwartet Alejo Villadino, guitar, acordeon en zang, Claudio Rinaldi, guitar en 'chapa', Santiago Pedroncini, trompet, banjo en ukelele, Antonio Oyuela, bandoneon en koor. Het kwartet Malyevados is geboren om tango te brengen, tango op guitaar uit de jaren '20. Ze ademen pure tango en toch brengen ze met dezelfde flair een wals, fados, gelijk welke muziek met passie, triestheid, vrolijkheid, ontmoetingen en verdwijningen, tango uit de straten van 'mi querida Buenos Aires'.

 

Vrijdag 15/4 om 23.30 in Abasto.

04:47 Gepost door VIA in cultuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

13-04-11

Culinair de wereld rond

100_7216.JPGOnze tweede stop was in Italië, ergens op een plein in Rome. Er werd gefluisterd dat ze er de beste pasta van de stad serveren aan originele crisisprijzen. Dat was helemaal waar. Het interieur was bruut, basic, in ruwe Italiaanse stijl, hespen aan het plafond, open keuken met pastamaker achter glas. De zaal zat goed vol, toch was het een gezellig geroezemoes en was er geen geluidsoverlast. Onze tafel was met 18 eters ook goed gevuld. Een geslaagde Italiaanse avond.

In mei verlaten we de vaste eerste woensdag tot de derde zondag, 15 mei om 11.30. Dan is er een brunch gepland. Verdere info volgt later.

Voor diegene die op vakantie gaan met de paasdagen, wees voorzichtig en geniet ervan!

19:20 Gepost door VIA in activiteiten VIW | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

Belgische verandert wet in Uruguay

In Uruguay is de amnestiewet van de jaren militaire dictatuur op het nippertje weggestemt, 16 tegen 15. Er werd 12 uur over gedebateerd. Volgens de goedgekeurde tekst staat dat de nationale rechtbank, beschermd door de grondwet, de internationale akkoorden moet erkennen inzake mensenrechten, die Uruguay mee ondertekend heeft. Daarom viel de amnestiewet automatisch als tegen de grondwet. Omdat er een paar kleine veranderingen werden aangebracht door de senaat, moet de tekst terug geratificeerd worden door de Kamer die eerder de voorgaande tekst hadden goedgekeurd. Daarna moet de tekst aanvaard worden door de president, José Mujica, die reeds zei dat hij tevreden was met de goedgekeurde tekst.

In 1989 en 2009 werd er een referendum gehouden in uruguay en de twee keer stemden de burgers ermee in dat de wet wet zou blijven. De bevolking van Uruguay is voor de amnestiewet, toch is deze wet nu weggestemd in het parlement. De stemming is woelig verlopen en de linkse partij FA is verdeeld over het ja/nee. De senadoren weten dat er nu een gerechterlijke chaos zal ontstaan, toch was de amnestiewet internationaal niet meer te verdedigen. De Mensenrechten kunnen niet langer genegeerd blijven. 

Op  24 maart van dit jaar veroordeelde het Interamerikaanse gerechtshof voor de rechten van de mens Uruguay voor zijn amnestiewet inzake de moord op Maria Claudia Garcia, schoondochter van de dichter Juan Gelman, alsmede voor de verduistering van de werkelijke identiteit van haar dochter, kleindochter van Gelman. Macarena Gelman kreeg eindelijk de kans om de moordenaars van haar moeder te vervolgen, dit na een lang proces in Costa Rica voor het Interamerikaans gerechtshof voor de rechten van de mens.

Haar verdediging tijdens dit lange proces werd opgenomen door CEJIL, een NGO die juridisch advies en verdediging geeft voor het Corte IDH in Costa Rica. Een van de advocaten van CEJIL in dit dossier is de Belgische Martine Lemmens uit Leuven, woonachtig in Buenos Aires. We kunnen dus met trots zeggen dat een Belgische mee de wet in Uruguay veranderd heeft en de wereld weer wat meer rechten gegeven heeft aan de mensen.

En 24 de marzo ordenó el CIDH en Costa Rica a Uruguay de investigar y procesar a los asasinos de Maria Claudia Garcia, la madre de la nieta del poet Argentina Juan Gelman. Maracena Gelman, la nieta, tenia para su defenca en el CIDH en Costa Rica una abogada Belga, Martin Lemmens, quien trabaja con el NGO CEJIL, organisacion para defender el derecho humano en las Amerikas. Entonces con un poco de orgullo podemos decir que una belga cambió el ley en uruguay y dio un poco mas derecho a los humanos en el mundo.

En castellano:

18:44 Gepost door VIA in info | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

Bafici Tips

Eerlijkheid, zo een simpel woord. Eerlijkheid, zo een eenzaam woord. We zijn zo onzeker, het wordt zo weinig uitgesproken. Een vriend, een liefde, een kameraad, eerlijkheid zweeft er tussen in en vindt niet echt zijn draai. Als we dit woord nu een sophangen aan de politieke kapstok, krijgen ween ramp of een levensles. Dat vinden we terug in de film El estudiante van Santiago Mitre.

El estudiante brengt de twee oudste thema's van de wereld bijelkaar: liefde en politiek, dit in een eerlijke film die voorbijraast als een trein. het lijkt een wervelwind zonder dat je er duizelig van wordt. Santiago Mitre zet zijn kijkers in het oog van de storm. Een sluitend script, 'buenos aires' in het studentenleven, agressie zonder geweld, liefde zonder romantie, vriendschap zonder vrienden en dit met een sausje van luchtigheid en humor, het Argentijnse leven ten voeten uit. Op het einde van de film krijg je zelf de indruk dat je het eindelijk doorhebt, de politieke spelletjes.

De film is ontspannend, verhelderend, eerlijk camerawerk en vlotte spontane acteurs. Een film zoals de Argentijnen ze alleen kunnen maken.

El Estudiante.

Een andere film die ik nog niet gezien heb, maar waarvan ik een 'charla' heb bijgewoond van de regiseur, is: la nostalgia de la luz. Deze film werd ook opgenomen in het Brugse filmfestival Cinema Novo dit jaar. Guzman is een Chileense dokumentaire maker van wereldformaat. Later over hem meer. De docu die hier gedraaid wordt, gaat over de verdwijningen van jongeren onder Pinochet, vermengd met het kijken naar sterren, op zoek naar licht van sterren uit het verleden. In de Atacamawoestijn zoeken astronomen het firmament af naar nieuw licht dat duizenden jaren nodig heeft om ons te bereiken, vrouwen zoeken in dezelfde woestijn naar massagraven van hun zonen.  Cinema Novo omschrijft de documentaire als pure poezie, filosofisch en uitdagend, dit alles met adembenemende beelden.

Ze spelen hem nog morgen, woensdag in Cosmos en zaterdag in Santa Fe, Atlas.

Nostalgia de la luz

In de wandelgangen van Bafici kwam ik de Belgische filmfestival-organisator tegen, Pieter Keereman. Pieter was zo vriendelijk om tijd voor me te maken en te praten over Cinema Novo festival, een Brugs filmfestival van 3 continenten: Azie, Afrika en Latijns Amerika. Hierover later meer, hij gaf wel een paar tips.

Keuze van Pieter :

Norberto apenas tarde

zondag 17/4

Poetry

donderdag 14/4

En Nostalgia de la luz als een heel speciale film. Pieter Keereman: "In het begin denk je 'wat is dat voor een zootje' maar als je de draad te pakken krijgt, is het een heel interessante film, uiteraard een documentaire."

 

 

 

 

00:56 Gepost door VIA in cultuur, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

11-04-11

Chocolade Mate

100_7252-1.JPGZondag was het eerste speelklasje Nederlands, chocolade mate. Annelies, de speeljuf, had dadelijk haar handen vol met de 5 deugenieten die op het appel waren. Het was redelijk goed verdeeld: twee zusjes die alleen Spaans spreken, twee zusjes die alleen nederlands spreken en eentje alleen dat Spaans spreekt en heel goed Nederlands verstaat, zelfs stiekom ook Nederlands spreekt, maar dat niet altijd wil toegeven.

 

 

Het zijn 5 pientere meisjes die de speeljuf aardig bezighielden. Ze speelden 'schoentje boem!', 'Kleurtje aan de wand, wie ben je?' en 'ik ben....' met handjeklap. Eva, Sara, Elise, Um100_7260.JPGa en Alma zijn reeds vriendinnetjes en begrijpen elkaar beter dan gelijk welke wereldse porteño. Even dacht de speeljuf dat ze het onderspit zou delven, maar toen herinnerde ze zich dapper aan haar jaren giro en de kampen die ze als leidster wel 10 dagen uitzong. Met een strenge vlaamse 'hela nu luisteren en zwijgen!' kreeg ze de kleine speelse meute terug in het gelid.

 

100_7256.JPGVolgende keer trekt de speeljuf haar fanfare-uniform aan en gaan ze liedjes zingen. Daarna misschien zelfs volksdansen! Het wordt een gekke boel daar in Via via elke tweede zaterdag van de maand, u weze gewaarschuwd. Zelfs Kaat kreeg even rimpeltjes rond haar oogjes!

 

 

 

 

 

Kleurtje aan de wand, wat is...rood? groen?

22:02 Gepost door VIA in activiteiten VIW | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

08-04-11

Chocolade Maté

foto.ashx.jpg

10 april 17 u

Via Via

Chocolade Maté

13:26 Gepost door VIA | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

06-04-11

Club europeo: Pool les

 COMIENZAN LAS CLASES DE POOL - JUEVES 7 DE ABRIL - 19 A 20HS

Inscribirse a las clases

CLASES DE POOL

Invitamos a nuestros estimados socios y amigos al juego POOL y a las clases con el conocido entrenador Daniel Calipari.

El evento se desarrollará una vez por semana!!!

FECHA Y HORARIOS:
Todos los Jueves de 19 a 20hs
SE RUEGA PUNTUALIDAD

LUGAR:
En la sala de Billar del Club Alemán.
Av. Corrientes 327 - Piso 21

ARANCEL:
Socios: $20.-
No Socios: $25.

Cupos Limitados

Inscribirse a las clases

22:43 Gepost door VIA in info | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

Belgische film BAFICI

De Belgsiche film van Nicolas Rincon Gille: Los abrazos del rio spelen ze

Día y Horario

08 abr / 15:00 h  hoyts
entradas
12 abr / 16:00 h   hoyts
entradas
15 abr / 15:00 h   Belgrano
entradas

link

En sus primeros momentos, Los abrazos del río puede confundirse con un documental de observación acerca del río Magdalena, en Colombia. Pero a medida que pasan los minutos, las imágenes y los relatos van ganando en presencia y se advierte cuánto más que eso es la película de Rincón Gille. Porque el río se descubre como ese flujo que une localidades, pero sobre todo historias, humanas y violentas. En él también habita la leyenda del Mohán, un malévolo ser mitológico, aunque en los últimos tiempos haya perdido parte de su importancia frente a la fuerza de la realidad de la región. El río tiene su nacimiento, su curso y su desembocadura. Y como replicando esa estructura, leyenda y verdad –mitos y datos– se cruzan, con el ritmo apacible del agua, para originar las historias que los vivos cuentan sobre los muertos, y que terminan descansando, finalmente, junto a los desechos que la sociedad colombiana arroja al río: los hijos abandonados de una tierra que no los reclama y que presencia su paso sin poder expresarse.

18:50 Gepost door VIA | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

Belgische film BAFICI

De belgische film van Sofie Benoot kan je zien

Día y Horario
08 abr / 18:15 h

Blue Meridian
/ Sofie Benoot
Hoyts AbastoPanorama / Lugares


10 abr / 19:00 h

Alianza Francesa de Buenos AiresPanorama / Lugares
13 abr / 14:00 h

Blue Meridian
/ Sofie Benoot
Malba CinePanorama / Lugares

 
link

El personaje principal de Blue Meridian es el Mississippi, el río donde se encuentran el Norte y el Sur de Estados Unidos. La cámara invita a un recorrido a través de las mini-ciudades que se levantan en las márgenes de este río/meridiano, sitios que, como dice uno de los entrevistados, “entienden qué hay que hacer para sobrevivir”. ¿Sobrevivir a qué? A los desastres naturales, al

olvido. Pero más que como un documental sobre los pueblos del gran país-continente, la película de Sofie Benoot se desarrolla como un cuadro móvil en el que los paisajes, naturales o fabricados, enmarcan a sus habitantes como si fueran los fantasmas de una historia norteamericana nunca celebrada. Y en el que las personas no resultan tan interesantes por lo que cuentan sino por la

melancolía que transmiten dentro de las escenas, unas veces graciosas y otras veces tristes, que componen con aquello que las rodea. Una película, en suma, que lleva al espectador de paseo como si estuviera a bordo de un barquito, flotando al ritmo de la corriente del Mississippi.

18:47 Gepost door VIA in info | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

BAFICI

Iep, Belgisch Nederlandse film voor de kleintjes en de grootjes met een klein hartje

Een koppel vogelaars vindt in het bos een schepseltje dat niet in de vogelboek voorkomt. Het beestje heeft vogelvleugeltjes en een mensenlijfje. Warre en Tine nemen het wezentje onder hun vleugels. En dan begint het verhaal van Iep.

En una de sus tantas excursiones por la campiña holandesa, el observador de aves Warre se topa con una criatura que no figura en su gran libro de especies aladas. El animalito en cuestión, tan pequeño que entra cómodamente en la palma de su mano, tiene cuerpo humano, cabello rojizo y alas en vez de brazos. Sin pensarlo demasiado, Warre lo lleva a casa para mostrárselo a su esposa, Tine, confiado de que alguien llamará a su puerta reclamando su extraño y adorable hallazgo. Pero pasan los días y eso nunca sucede. De ahí que la historia de Eep!, titulada así por el simpático gorjeo de su protagonista, se convierta en una comedia de aventuras sobre una familia diferente (humano-aviar, por llamarlo de alguna manera), en busca de su dinámica cotidiana tras la llegada de un nuevo miembro. Porque detrás de todas esas plumas y primeras escapadas aéreas, de almuerzos compuestos de insectos y choques matutinos contra las ventanas, no hay otra cosa que la alborotada historia de la paternidad.

Als jullie kaartjes willen, kan ik ze op voorhand afhalen.

 

Hoy como Ayer, een Nederlandse film van Bernie IJdis.

De film is het resultaat van een observatie van de tangozanger Juan Carlos Godoy, een legendarische stem uit de tangowereld. De man van 87 jaar wordt heel de dag gevolgd in zijn wijk Abasto, het café El Banderin, gekend voor zijn prachtige decoratie van voetbalvlagjes van over heel de wereld, er ontbreekt nog een belgische ploeg...(dit maar tussen haakjes omdat het me elke keer weer opvalt als ik er binnenkom).

Een film om niet te missen over Buenos Aires, tijden die vervlogen zijn, tijden die nog moeten komen, over gewoontes in uitsterving en de jeugdigheid van de tango.

Ik ga kijken op zondag 17 april om 14 u in abasto, hoyts, als jullie kaartjes willen, wil ik die op voorhand gaan halen.

 

En este trabajo de observación exhaustiva, el director holandés Bernie IJdis –con el ojo agudo del camarógrafo Fernando Lockett a su lado– sigue de cerca a Juan Carlos Godoy, una voz legendaria del más auténtico tango porteño. El film, acotado al transcurso de una jornada completa en la vida de Godoy, documenta con destreza la vitalidad (y fragilidad, dado sus 87 años de edad) del cantante que, con su voz y elegante interpretación, continúa convocando a sus seguidores del bar El Banderín, en el barrio del Abasto, al igual que a tantos otros en los distintos barrios porteños. Un retrato cuidadoso y entrañable del gran Juan Carlos Godoy, Hoy como ayer es, a su vez, una mirada que echa luz sobre las costumbres de otros tiempos, las de otro Buenos Aires. Esa ciudad del pasado que parece camuflarse todavía en ciertos rincones del presente, a través de hábitos en extinción que, lejos de saberse derrotados, se reactualizan y resurgen; iguales pero distintos.

 

18:40 Gepost door VIA in activiteiten VIW, info | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

05-04-11

Feest-babysit gevraagd

 
Les escribo desde Amsterdam con una consulta poco usual :)
 
Mi amiga Florencia, que vive en Holanda, se casa en Dic con un holandes en Argentina. La familia de el, estaria viajando a Buenos Aires para la ceremonia. La futura pareja queria saber si conozco, y si puedo recomendar, a alguien que hable bien holandes que pueda cuidar a todos los nederlanse kinderen durante la fiesta.
 
Les pide que si conocen a alguien de confianza que me lo hagan saber.
 
Desde ya, muchisimas gracias!
 
Muchos carinios desde Amsterdam gris,
 

Maité

contactmail aanvragen bij : reincastle@hotmail.com

14:58 Gepost door VIA in info | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

04-04-11

Belgische/nederlands film in Bafici

Eep!

11 abr / 18.45 Abasto

13 abr / 15:15 h Abasto
entradas
14 abr / 18:30 h Santa Fe



 

19:52 Gepost door VIA | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

01-04-11

Vraag van studente

Beste Vlamingen,

Als afronding van mijn masteropleiding Communicatie Wetenschappen aan de Universiteit Antwerpen voer ik, voor mijn masterproef, een onderzoek over het behoud van de culturele identiteit van Vlamingen in het buitenland.

Tegenwoordig zien we steeds meer mensen en families naar het buitenland trekken omwille van hun baan, hun liefde voor het land, of voor hun partner. Naast het belang van zich aan te passen in een andere omgeving, is het voor velen ook belangrijk om hun Vlaamse roots te onderhouden, en de waarden en normen en tradities van hun thuisland in stand te houden. Verschillende factoren kunnen daartoe bijdragen zoals bv. het volgen van de dagelijkse actualiteit in Belgie via kranten, tijdschriften, TV (TV-Vlaanderen) of Radio (Radio Vlaanderen Internationaal), deelname aan Vlaamse/Belgische Clubs of de aankoop van Belgische producten.
Ik wil een onderzoek doen naar het gebruik van Belgische producten, vooral dan voeding, door Vlamingen in het buitenland en in hoeverre dit consumptiegedrag samenhangt met het behoud van een culturele identiteit.

Bent u Vlaming en woont u in het buitenland of heeft u recentelijk in het buitenland gewoond? Dan bent u de geschikte kandidaat om mij te helpen!
U zou mij een enorme dienst bewijzen indien u 15 minuten van uw tijd wilt vrijmaken om deze enquete in te vullen via de volgende link:

 

https://www.surveymonkey.com/s/anndeckers

Alle informatie die we over u verzamelen is strikt vertrouwelijk en zal enkel worden ingekeken door de onderzoekers van dit project.
Uw anonimiteit is daarbij gegarandeerd (u dient nergens uw naam of dergelijke op te geven).

Bent u geen Vlaming? Of woont u niet in het buitenland? Ook dan kunt u me helpen door deze enquete door te sturen aan uw familie en Vlaamse vrienden of kennissen in het buitenland.

 

Deze enquete loopt tot 1 mei 2011.

Alvast bedankt voor uw medewerking!

Met vriendelijke groeten

 

Ann Deckers

12:47 Gepost door VIA | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlamingen in het buitenland, viw, expat |  Facebook | |