01-11-10

Invloed Belgie/Argentinie deel I: Vechten op zijn vlaams in Araucania

araucania.jpgTijdens mijn opzoekingen naar een link met Argentinië en België bots ik soms op uitzonderlijke dingen. Dit verhaal kadert in de strijd van Auracanië, tussen de Spanjaarden en de Indianen, later verder gezet tussen de Argentijnse en Chileense staat. In de 17de eeuw noemde een Jezuit Diego de Rosales, de strijd tussen de conquistador en de indianen reeds de 'vlaamse strijd'. De indianen die in Auracania woonden noemde hij de 'Vlaamse indianen'. Waar die naam vandaan kwam, was makkelijk uit te leggen en toch is het heel uitzonderlijk.

"Zij vochten haast zonder wapens, maar met een overmoed die aan het ongelooflijke grensde. Met een heel speciale strategie die ook in het vlaamse land wordt gebruikt. Zij vallen aan op verschillende flanken, zoeken voor de strijd speciaal heel moeilijk terrein uit. Zij zijn verdeeld, net zoals in Vlaanderen is er weinig samenhorigheid, toch hebben ze een speciale liefde voor hun land en cultuur zonder echt een nationalistisch gevoel."

Het was niet alleen Diego de Rosales die de indianen een vlaamse stempel opdrukte, ook het Spaanse leger had vlug door dat de strategie tijdens de gevechten te vergelijken was met die in Vlaanderen. Om deze indianen te bestrijden, lieten ze speciaal troepen overkomen die in Vlaanderen gevochten hadden om dit gebied aan de Spaanse kroon te rijgen.

Vlaanderen en Araucania hadden hetzelfde strijdkarakter. Nu zou men het de guerillastrijd noemen. Het woord guerilla komt voort uit de onafhankelijkheidstrijd tegen de Spaanse koning. Het is oorspronkelijk het verkleindwoord van 'guerra', oorlogje dus.

Guerrilla (het Spaanse woord guerrilla is een verkleinvorm van guerra en betekent dus eigenlijk oorlogje) is een term die een bepaalde tactiek aanduidt. Een deelnemer aan een guerrilla heet een guerrillero. In het Amerikaanse Engels wordt ook wel de guerrillastrijder als guerrilla aangeduid. De term guerrilla wordt ook wel gebezigd om de organisatie aan te duiden die de guerrilla-oorlog voert.

Belangrijke bijdragen aan de literatuur over de guerrilla zijn geleverd door de ervaringsdeskundigen Mao Zedong en Che Guevara. Guerrilla is een van de oudste vormen van asymmetrische oorlogsvoering.

Guerrilla-oorlogvoering kwam al voor in de Oudheid. Van meer recente datum is de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog. -wikipedia-

Het duidt dus op een assymmetrisch oorlogsvoeren en volgens vele geschriften zou dit voor het eerst gebruikt zijn in Vlaanderen. Het is een strategie gebouwd op verrassingsaanvallen op verschillende fronten. Deze werkwijze was reeds van voor de Conquistadores in Zuid-Amerika landden. Het komt uit de precolombiaanse tijd, toen vochten deze indianen ook zo tegen de Inca's die heel Zuid-Amerika wilden inpalmen. Araucania hebben ze nooit onder de knie gekregen en de stammen die daar leefde werden gevreesd en gerespecteerd door de Inca's. Of deze indianen de strategie van vroegere Vlaamse missionarissen of avonturiers geleerd hadden of andersom, is niet te achterhalen, of het een toeval is, evenmin.

Wel viel het de Spaanjaarden op en lieten ze speciaal de troepen die in Vlaanderen gevochten hadden tegen de guerilla aldaar, overkomen om in Patagonië tegen de Araucaniers te vechten. De tactiek die deze Spaanse troepen gebruikten werd 'Pica en Flandes' genoemd. Ook de familie van deze troepen kwamen mee naar Zuid-Amerika. Zij waren zeer bedreven in dit soort gevechten, vooral om verrassingsaanvallen te counteren en met de 'pica en Flandes' kregen ze Araucania min of meer onder de knoet.

Deze gemengde spaanse troepen, bestaande uit Basken, Aragonezen, napolitanen, moren, vlamingen, ... leerden heel vlug het castellaans als voertaal. Daar was Felipe III heel streng op. Hij stichtte in Zuid-Amerika coloniale universiteiten.


En castellano:

Por Alejandra Correas Vázquez


.../...

También correspondióles defender la “marca española” de Flandes, y por último la marca sudamericana. Flandes y Arauco tenían la misma característica de combate, lo que hoy llamamos “guerra de guerrilla” o sea ataque sorpresivo en varios frentes. Pues Mendoza fue una “marca” en el término propio del concepto. Era la zona de frontera a proteger contra las invasiones araucanas (Malones) que atacaban el “Reyno de Chile” en el siglo XVII. Con este nombre, aunque nos resulte extraño, figura la gobernación chilena en las Actas Capitulares cordobesas.

Esta Marca provenía de muy lejos, era precolombina, ya la había establecido el imperio incaico antes de la llegada española. Y tenía además la necesidad de ser asumida por gente con experiencia en lo que hoy llamamos, como dije antes, “guerra de guerrillas”, o sea un ataque inesperado con respuesta a su vez inmediata. Colocar una “pica en Flandes” era el método usado como repuesta a las incursiones de los flamencos que habían acostumbrado a las tropas españolas, a esta forma de resistencia. Fueron la tropas de Flandes —elegidas ex profeso a tal fin–– las que debieron llegar hasta el Cono Sur Sudamericano para frenar los Malones.

Don Pedro Correas de Larrea había pertenecido a los tercios de Flandes, donde se distribuyó también descendencia de esa familia.

España tenía dos frentes de guerra internacionales, la guerra de Flandes y la guerra de Italia. En la primera se valía de tropas ligeras de actuación rápida y soluciones intrépidas, experimentadas al lado de los flamencos. En la segunda debía enfrentarse con los ejércitos estrategas del rey de Francia y el muy organizado ejército francés. Era una guerra estratégica, táctica y de cálculo. Para el sur de Sudamérica se trajeron los tercios de Flandes, muy experimentados en esta forma de combate sin previo aviso, colocando “picas en Flandes” lo cual desconcertó a los araucanos y frenó los Malones.
.../...

Lusitanos, vascongados, aragoneses, napolitanos, moriscos, marranos, flamencos, indios, africanos, etc... O sea el conjunto de súbditos de Felipe III (creador de las universidades coloniales), todos ellos aprendieron el castellano en esta Hispanoamérica que los acogiera con generosidad. Además, costóles tiempo en adquirirlo, pues se movilizaban por comunidades. Hasta las Mercedes y Encomiendas eran repartidas por grupos étnicos, en búsqueda de la armonía de sus miembros como sistema virreinal.

para leer todo el articulo, click aqui

16:37 Gepost door VIA | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.