06-08-10

Culturele conferentie, expo Senaat

Deze avond had Jorge Volpe Stessens in het teken van de tentoonstelling: 200 jaar Belgische immigratie in Argentinie, een culturele avond georganiseerd in het auditorium van de Senaat van Argentinie. Het was guur en koud buiten, 18 u is een uur dat heel Buenos Aires nog aan het werk is, de opkomst was daarom aan de magere kant. Het culturele gehalte juist tegenovergesteld, dat was aan de zeer hoge kant, zoals ze dat hier in Argentinie zo goed kunnen. 100_4710.JPG

De NGO van Volpe Stessens, kampt zoals elke NGO met financiele problemen, ttz zij hebben niets om uit te geven. Toch nam dat niet weg dat Jorge een tafel bij elkaar gekregen had die de moeite was. We werden door de mensen van de Senaat met koffie onthaald. Daarna werd nog even de volgorde tot in de puntjes herhaald, zodat er niets aan het toeval werd overgelaten en alles vlot kon verlopen. Jorge had zo veel om te vertellen, dat hij geen tijd wilde verliezen met verwisselen van de wacht.

De camera's van het Senaat tv kanaal werden opgesteld. Heel het land kon meekijken wat we in petto hadden: de Belgische culturele invloed op de Argentijnse samenleving.

Als u dacht dat dat niet veel was, had u even tijd moeten maken, want het was een avond vol verrassingen. Het genootschap casanimal* olv Maria Rosa Pfeiffer, voerde met proza en muziek, ons terug naar de jaren 1850 toen de eerste immigranten Buenos Aires binnenkwamen en totaal verwezen om zich heen keken.

De secretaris van een vereniging van migranten in Santa Fe, Esperanza, brak het ijs. Deze colonie, Esperanza, 100_4719.JPGwas de eerste agrarische colonie van het land met een immigratie van Zwitserland, Oostenrijk, Duitsland en twee Belgen. Deze twee Belgen hebben hun best gedaan, want uit het geslacht Stessens zijn 200 nazaten ontsproten. De held van deze tentoonstelling, Paillet, kwam ook uit deze colonie. De lange weg van eerste migranten in een onherbergzaam gebied tot een flambayante agrarische streek werd beschreven. Deze migranten kwamen toe met al hun hebben en houden vanuit europa, Belgie. Met handen en voeten en al wat bewoog, werkten ze een rijke landbouwprovincie uit de grond. Na 20 jaar zag de provincie van Santa Fe er heel anders uit: goudkleurig van het graan en het koren, voorspoedig door moderne industrie en welvarend door een spoorweg die tot aan de haven van Rosario liep.

 

38793_411398193371_595313371_4866586_4984341_n.jpg

Daarna nam mevrouw Hazenbrouck het woord, inderdaad Hazenbrouck, voor mij is die naam makkelijk te schrijven, maar "weet u wel hoe vaak ik mijn naam moet spellen en pas als ik zeg dat het van Belgische origine is, schudden de mensen begrijpend hun hoofd..." Mevrouw Hazenbrouck ging verder en vertelde de geschiedenis van haar vader en haar Belgische opvoeding: "al wat Belgisch was, stond voor degelijkheid, orde en goedheid. Ons huis was als een Belgisch musuem. Met een uilengeduld heeft mijn vader een heel werk geschreven over de Belgen in Argentinie, en dit zonder internet. Deze passie voor het kleine landje aan de Noordzee, heb ik nu zelfs doorgegeven aan mijn man en twee zonen. Belgie is voor ons nog steeds heel dicht bij, in ons hart."

 

 

100_4724.JPG

Toen kwam de geschiedenis van het bedrijf Panificacion Argentina boven. Dit is een verhaal appart, waar ik later helemaal zal over uitweiden. Panificacion Argentinie is voor de Argentijnen een begrip zoals voor ons 'brood van De Kort'. Zij waren een groot broodfabriek die het brood in de straten verkocht uit karren getrokken door muilezels. Dit Belgische bedrijf veroverde de Argentijnse harten en leeft nu nog steeds verder, ook al is het al jaren overgenomen door de grote broodreus Fargo.

 

100_4750.JPGDe ex werknemers van Panificacion Argentina vertelden zo geemotioneerd over hun werk, dat het aandoenlijk was en het je een levendige blik gaf over het leven in Buenos Aires in de jaren 60, je zag de kar zo over de straatstenen hobbelen. "Ik was 16 toen ik voor het eerst begon, ze zette mij op de kar en stuurden me op toer. Ik was doodsbenauwd dat ik zou verloren rijden, maar mijn paard trok me van klant tot klant, hij wist zelfs waar de beste klanten woonden en waar hij dagelijks zijn suikerklontje kreeg."

'Werken voor dit bedrijf was niet werken, het was een plezier om elke dag terug aan de slag te gaan, wij gingen al zingend werken.'

Professor Celia Codeseira del Castillo liet ons mooie dias zien over Brugge en Brussel, over de kunst van de Vlaamse primitieven tot aan de Fundacion Patagonistas. 'Deze laatste groep kunstenaars zijn onze beste ambassadeurs in Europa, zij waren nog nooit in Patagonie geweest en brachten vorig jaar in Buenos Aires een tentoonstelling met wel 80 werken van 40 verschillende kunstenaars. Zij zijn niet alleen in Belgie gekend, in europa hebben ze een internationale faam." Dree Peremans zou trots geweest zijn, moest hij dit gehoord hebben.

Daarna werd Paillet even in de verf gezet, de spreekster viel een beetje uit te toon, vandaar dat ik vlug over spring naar de volgende mevrouw die het had over een dramaturg Laurent Bouchain.

Een Belgische regiseur die de Latijnsamerikaanse actualiteit op toneel wil brengen. Hij toerde door heel het Amerikaanse continent: Bolivie, Peru,Chili, Argentinie. Ushuaia was zijn geografisch orientatie punt, de politiek zijn artistieke. Hij wilde van politiek kunst maken. "Als uiterst rechts mij vraagt om een werk te schrijven, kan ik alleen maar zwijgen, dan heb ik niets te vertellen. Ik kan niet werken met woorden, met de kunst, als dit niet in mijn leven past." De Belgische dramaturg bracht leven en dood op de scene, abortus, onderdrukking, censuur, pedofilie en imperialisme. In ushuaia vond hij de vierde dimensie voor zijn werk en zijn denken. "Het extreme zuiden maakt een einde aan het extreme noorden," schrijft hij, "hier eindigt mijn reizen, hier vind ik eindelijk mezelf en mijn plaats."

Zijn werk begint bij Bob Marley en eindigt bij Kant, hij walst over Freud en el Che. Heel de wereld was eigenlijk zijn wereld: "Vandaag woon ik in het huis van Rodrigo, morgen woont Rodrigo misschien bij mij in Belgie, dat is leven, vandaag betaal ik de koffie, morgen jij. Wat is het probleem?

De avond werd afgesloten door Jorge Stessens, heel kort bedankte hij al de sprekers, professoren, licenciaten, kunstenaars die werkten van hart tot hart, onbezoldigd gaven ze het beste van zichzelf deze avond. De afsluiter was een mooi filmpje gemaakt door de jongste nieuwe telg van de fundacion Volpe Stessens, een jonge imagenartiest,Ezequiel Avila.

<!-- @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } -->


 

07:27 Gepost door VIA in cultuur | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fernando paillet, rein remaut, viw |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.