30-04-10

Rally Art en Wisdom in de straten van BA

VIW is trots om u de voetrally voor te stellen die ons door het centrum van Buenos Aires zal leiden en ons juweeltjes laat zien, waar we anders aan voorbijlopen. De weg is uitgelegd en ondersteund met een plannetje, heel duidelijk. De vragen zijn visueel ter plaatse op te lossen, verder is er niet veel uitleg voor nodig, alleen nog even deze tips en regeltjes.

U kan de rally per mail bestellen, reincastle@hotmail.com, deelname is gratis. Begin juli zullen de antwoorden tijdens een vergadering meegedeeld worden, elk antwoord wordt gestaafd met een foto. Ik hoop dat er vele deelnames binnenlopen, en er een gezonde competetieve sfeer zal hangen tussen de deelnemers. De schrijfster van de rally benaderen is verloren moeite: my lips are sealed!!

000_0012-1

Art en Wisdom in de straten van BA

 

1.

De trip is op 1 dag te doen, maar je mag hem ook gerust in stukjes doen. Er staat geen tijd op, de bedoeling is om te kuieren en te genieten van wat je ziet. Een deel van de rally is gebaseerd op de wandelkaart van Art Deco van de Kamer van Koophandel van Belgie, gesponserd door verschillende belgische firma's. De volledige kaart staat in de bib en het is de moeite waard om ook de andere delen van de kaart eens af te wandelen. (de kaart zelf geeft geen enkele tip over de antwoorden van deze voetrally)

 

2.

Niets moet, alles mag. Alleen de weg in de juiste richting volgen is aan te raden. Het is de bedoeling om je op een andere manier naar de dingen in de straat te laten kijken. Om de gevels bovenaan te bestuderen, de kleine details eens op te nemen, stoor je vooral niet aan de andere voorbijgangers die mee met u naar boven kijken als je wijst en peinsend op de hoek van de straat staat. Dat is juist de charme, maar een verstaanbare uitleg kan u aan de mensen echt niet geven. Ook raad vragen is uit den boze, dat weet ik van eigen ondervinding. Het kan enkel tijdrovend zijn en u krijgt meestal een reactie van opgetrokken wenkbrauwen.

 

3.

De antwoorden zijn ter plaatse te vinden of is parate kennis. Je moet nergens echt zoeken of lang dralen, dit om niet te hard op te vallen zodat de voorbijgangers u terhulp willen schieten, wat toch geen zode aan de dijk brengt. Eerst wordt de weg beschreven, daarna de vraag. Als er na een vraag een wegbeschrijving volgt, wil dat zeggen dat het antwoord op de vraag in het stuk ervoor ligt.

 

4.

Veiligheid is belangrijk, de buurt is zorgvuldig gekozen, het zijn geen alledaagse straten maar wel veilig (toch moet u uiteraard altijd opletten). U kan de rally elke dag doen, zaterdag en zondag is het rustig, maar dan is het ook extra uitkijken en zondag is er veel gesloten. Als ik u een raad mag geven, het enigste 'rode' punt qua veiligheid is plaza congreso. Zondag is de laatste vraag niet te beantwoorden, dan is de toegang gesloten. Zaterdag is via via gesloten tot 18 u. Maar zelfs dan kan je de eerste vraag nog beantwoorden.

 

5.

Je mag gerust een alias gebruiken om je in te schrijven. De deelname is gratis, je bestelt de rally per email en dan worden alle papieren naar u doorgestuurd. U mag in team werken, maar niet allemaal tesamen, want dan is er maar 1 winnaar, op zich niet zo vervelend als je wil delen. Er mag naar hartelust gediscussieerd worden over de antwoorden, als u maar weet dat de jury altijd het laatste woord heeft en dat staat buiten elke discussie. De jury is: RR en MM (alias voor Rein Remaut en Maya Malfliet) Zij zijn de schrijvers van deze voetrally.

 

6.

De rally start na de voorstelling op 28 april. Dan zal er twee maanden tijd zijn om de rally af te wandelen en de antwoorden op te sturen (mailen). Daarna zal er een plechtige vergadering georganiseerd worden om de juiste antwoorden in te zien en de winnaar bekend te maken.

 

7.

De prijzen: 4 abonnementen van VIW, lekkernijen van Via via en Gauffres Royal

 

Ik wens jullie veel plezier toe.

 

18:29 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

18 mei, speciale museumdag

Con motivo de la celebración del Día Internacional de los Museos, el Museo de Arte Contemporáneo del Mercosur, Itimuseum / Vostfundacion se adhiere a los festejos programados para el día 18 de mayo, con una exposición organizada por la licenciada en arte y animadora cultural Natalia Sáenz Valiente, quien bajo el lema propuesto por el ICOM para el Día Internacional de los Museos 2010 y de la 22º Conferencia General de Shangai 2010,"Museos para la armonía social", presentara en nuestra sede de la Av. Caseros 2739 el 18 de Mayo a las 20 hs.la exposición titulada " Cortina Abierta… Día y Noche 2010","Museos para la armonía social".

Cortina abierta Hogar-Galería es un espacio habitacional. Un espacio que se habita y que da lugar al arte. Nació en 2009 como Hogar (casa-morada-residencia-domicilio-vivienda-nido-albertgue-refugio) accesible para discutir de arte, practicarlo y mostrarlo. Desde hace un año invitamos artistas, curadores, gestores culturales y se convierte en galería (corredor-pasaje-pasadizo-crujia-atrio-recoveco-pasillo-travesia)
Es un proyecto de gestión cultural independiente que se materializa en el barrio de Villa Luro en la calle Cortina 1440 de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires. La idea surge con el fin de dar a conocer producciones que no participan del circuito tradicional de las artes. Trabajemos en red con otras instituciones comunales como lo son las bibliotecas populares, los clubes, los centro culturales, los talleres literarios, las escuelas con orientación artística como lo es la escuela de Cerámica, los Centros de Jubilados, los bares reconocidos como bares Notables, las escuelas de teatro en este contexto barrial y a través de itinerancias a otros barrios y ciudades.
Es un lugar de encuentro entre artistas, teóricos, gestores y el público en general. Es un espacio de reflexión e intercambio de experiencias en el ámbito de la cultura.
Abierto a aquellas personas o ideas que puedan incorporarse al espíritu de calidez que cualquier casa debería tener. Una de nuestras mayores virtudes es haber sabido sumar a los vecinos e incorporarlos a las actividades planteadas: exposiciones, charlas-debate-café-proyección de películas- lectura de poesía, pero también de trasladar Cortina abierta a través de la participación de sus artistas en otros eventos como lo es el Gallery Nigths en el barrio de Retiro, el Festival Cervantino de Azul auspiciando una muestra de arte cubano contemporáneo, la participación en Mar del Plata en la “Galería de experiencias” del Congreso de Gestores Culturales organizado por Almagesto y la incorporación de organizaciones culturales de la Provincia de Bs As como lo es el taller Literario “El Rinconcillo de Pinamar” para que esté presente a través de una exposición virtual de poemas. Recientemente comenzaron los ciclos de cine y poesía, donde los que hacen las propuesta son los que conocen nuestra casa y traen sus ideas…y las llevan a cabo. Los ciclos de poesía están relacionados a cada muestra y los poetas, escritores ocasionales escriben sobre lo que ven y luego hacemos los encuentros.
La propuesta es:
Favorecer el diálogo y elaborar proyectos en conjunto con otras instituciones u organizaciones culturales.
Ofrecer una mirada particular sobre los artistas seleccionados según sus técnicas de abordaje.
La línea curatorial es abierta: desde Cortina abierta se administran las obras o se trabaja con un curador independiente.

El 18 de mayo de 2010 en el marco del DIA INTERNACIONAL DE LOS MUSEOS nos trasladamos de nuestro barrio VILLA LURO en la Ciudad de Buenos s Aires a otro barrio PARQUE PATRICIOS por invitación de la Fundación Volpe Stessens – Museo de Arte Contemporaneo del Mercosur, Itimuseum, …nos apropiamos de otro espacio, haciendo una ITINERANCIA acompañando a la Vostfundacion / Itimuseum y enredándonos armónicamente en estos festejos.

“Vivir Cortina abierta hogar/galería”
Procuramos por esta razón hacer una selección de los artistas que vienen trabajando con nosotros y sumar a otros que ya son asiduos habitantes, paseantes, artistas vecinos de Cortina abierta. El conjunto de obras seleccionadas ocuparán el espacio resignificándolo…en consonancia con la propuesta: diversidad cultural y la biodiversidad como el patrimonio común de la humanidad.

Saludos cordiales
Cortina abierta

17:29 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

Vertellers in Musea

Varios narradores invitados estarán celebrando el Día Mundial de la Narración Oral en el Museo Etnográfico "Juan B. Ambrosetti".
Para todo público (niños a partir de 7 años)

Contaremos historias de luces y sombras, explorando la tradición oral de todo el mundo en una ronda infinita de palabras.
Los invitamos a celebrar con nosotros.

Entrada a la gorra

NARRADORAS:
Vivi García, Marta Millicay, Lorena González Orellana, Anabelle Castaño


El ciclo continúa con los siguientes invitados:
- Sábado 15 de mayo, 17.30 hs. Verónica Basualdo
- Sábado 17 de julio, 17.30 hs. Elena Santa Cruz (con Lorena González Orellana)
- Sábado 18 de septiembre, 17.30 hs. Lorena González Orellana
- Sábado 20 de noviembre, 17.30 hs. Marta Millicay

Museo Etnográfico - Moreno 350, Ciudad de Buenos Aires

15:45 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

27-04-10

Nieuwe migranten

Heleen Devos op de televisie in TN als nieuwe migrant, waarom blijven deze jonge mensen met talent en veel meer kansen in Europa en USA toch hier?

05:44 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

24-04-10

Bicentenaria Argentina, deel III

Migranten zijn van alle tijden. De geschiedenis van de nieuwe Belgen in Argentinie moeten niet altijd van 200 jaar geleden zijn. Er zijn ook moderne migranten die hun weg tussen het Argentijnse labirint willen vinden.

De blog van twee moderne migranten vertelt over andere nieuwkomers. Marleen en Luc kleuren met hun interessante blog hun leven in BA in. Ze blijven niet altijd tussen de lijntjes, dat maakt het juist tot een avontuur. De hele blog kan je lezen op deze link.

Hun verhaal gaat over een groep van migranten uit verschillende landen, waaronder België die hier de kunst van het wafeleneten aan de Argentijnen willen bijbrengen.

Ben, een Belg en Fidel een Boliviaan, twee dikke vrienden, hebben samen met nog een Braziliaan een Belgisch wafelhuis geopend in Buenos Aires. Gisteren was het openingsavond voor de vrienden en we waren er weeral bij... In een pand in een zakenbuurt met veel hotels hebben ze gedurende 5 maanden alles vernieuwd om er hun "Gaufrerie Royal" te openen. De naam werd gekozen in overleg met een bestaand wafelhuis op de Brusselse zavel.
Echte wafelijzers op gas en ook wel een heel modern electrisch exemplaar werden uit Europa ingevoerd om hier dienst te doen. De argentijnen kennen helemaal geen wafels. Ze eten veel zoet, croissants en pannekoeken maar wafels... Que es?
Ben werkt als toeristische gids in Europa voor een Zwitsers bedrijf om toeristen te begeleiden uit USA, Australië en Canada.
Dat gedurende zes maanden in de zomer. In de Europese winter kiest hij voor Buenos Aires waar hij het wil maken met Belgische wafels. Het is niet eenvoudig voor buitenlanders om hier zaken te doen. De formaliteiten zijn eindeloos en veelvuldig. Niet gemakkelijk om te weten met wie en wanneer te onderhandelen. Maar gisteren was het één en al feest bij de opening van het wafelhuis. Ben wil voorzichtig afwachten of de Argentijnen wafels gaan willen eten maar ondertussen konden wij al eens proeven en lekker waren ze. Buiten een aantal Belgen, vooral Vlamingen waren er ook Nederlanders, Amerikanen, Brazilianen enz. aanwezig. Enkele vrienden hadden voor een echte rode loper gezorgd. Met alles erop en eraan. We sloten af met een Belgische Duvel. We wensen Ben en zijn team in elk geval veel succes en zullen regelmatig eens langs gaan denk ik...

19:45 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

19-04-10

Bicentenaria Argentina, deel II

Deze keer trekken we naar Entre Rios, Villaguay, waar we een echte Belgische colonie aantreffen. Gaby Lencina Den Dauw vertelt op haar website het verhaal van de Belgische migranten die naar Villaguay trokken en hun zoektocht naar hun Vlaamse roots.img009-1

Zij heeft ook een mooie documentaire gemaakt over de Belgische migranten van Villaguay die ik in een van de volgende vergaderingen zal tonen.


Ver mapa más grande

Waarschijnlijk ligt het aan de jaren die verstreken zijn en ook een beetje aan de afstand dat het België van de eerste pioniers zo ver ligt van het huidige Argentinië. Dat is begrijpelijk. Niettegenstaande de 125 jaar van migrantengeschiedenis en de duizende kilometers, bestaat er nog steeds een duidelijke band.
De tijd vervaagt herinneringen, maar het ligt aan ons om deze herinneringen uit ons verleden op te graven, als we dat echt willen.
Wij zijn het die ervoor moeten zorgen dat de overtocht van de eerste pioniers een deel wordt van de geschiedenis, van onze geschiedenis. Een onvolledige geschiedenis welliswaar, maar die mettertijd aangevuld werd met vergeten anecdotes die door het oprakelen terug boven komen drijven.

Wat wordt er vergeten en wat herinnert men zich?
Soms denkt men nog alleen aan de vrolijke, heroische herinneringen, de goede, succesvolle tijden..., de droevige momenten worden over het algemeen vergeten.
Wat het hart niet kan verdragen, dat bant de tijd uit zijn gedachten. Daarom zijn er vele momenten uitgeveegd en verloren gegaan.
Maar dat mag geen reden zijn om niet te herdenken... telkens als iemand iets vertelt wat zijn Belgische grootouders meegemaakt hebben, hoe onbelangrijk het ook moge lijken, wordt onze geschiedenis een beetje rijker en komen die herinneringen naar boven die door de tijd uitgeveegd waren.

De Belgische kolonisten hebben het niet gemakkelijk gehad, ze hebben vele jaren van ontbering en opoffering gekend. Een pijn in het hart die wij ons vandaag de dag niet kunnen voorstellen; de heimwee naar hun thuisland; hoe moeilijk het is om in een land te leven waar men vaak niet begrepen wordt; een onzekere toekomst in een vreemd land...

Maar er waren ook dingen die hen moed en kracht gaven: de onvoorwaardelijke liefde voor hun familie, het gevoel van eenheid met hun landgenoten, de inzet om van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat te werken.... wat zijn vruchten opbracht, de hoop die samen met hun kinderen groeide in een land waar ze hun dromen hadden gezaaid, hun onverwoestbaar geloof in God, hun beschermheer... want zoals een Vlaams spreekwoord zegt: “Aan God´s zegen is´t al gelegen”.
Deze waarden werden van generatie tot generatie doorgegeven. Zij zijn onze erfenis.

Opdat deze fundamenten van onze geschiedenis niet verloren zouden gaan, hebben we een onderzoek gedaan. Een onderzoek dat heel veel inspanning gevraagd heeft maar dat vandaag een culturele verrijking betekent voor onze gemeenschap.
Dankzij het vertrouwen en de financiële steun van Belgische bedrijven, geleid door Patrick Maselis, en de medewerking van de Belgische ambassade is het allemaal wat gemakkelijker gegaan.
Tussen mei 2006 en januari 2007 werd ons cultureel patrimonium onthuld: zichtbaar, voelbaar, verder levend in de mensen. Want naast al die anecdotes die we ons vandaag nog kunnen herinneren, heeft deze gemeenschap ook zichtbare sporen nagelaten: kapelletjes, scholen, huizen, monumenten, foto´s en alles wat gegroeid en ontstaan is bij het beleven van hun eigenheid. De sporen die ze nagelaten hebben op de Argentijnse bodem.

Het grootste deel van dit patrimonium werd bekendgemaakt met als doel een toeristisch circuit op te stellen. Het project heeft zich echter tot iets veel rijkers ontwikkeld.

Op die manier heeft het onderzoek bijgedragen om het cultureel patrimonium van de Belgische kolonie in Villaguay te her-ontdekken, te bewaren en bekend te maken.
Hieruit is enerzijds een documentaier ontstaan, “Vlaamse sporen”.

Het is de bedoeling van deze site, o.a., om het cultureel patrimonium van de Belgische kolonie in Villaguay in ere te houden en te verspeiden.
Bedankt voor uw bezoek aan de site en alle commentaar is welkom.

María Gabriela Lencina Den DauwFamilia Den Dauw - De Meyer 1916

Familia Den Dauw-De Meijer 1916

Het verhaal van Eugeen Schepens uit Roets (kalender 2010)

"Nieuws! Ze zijn aangekomen in Argentinië. De Schepens heeft een brief geschreven. Onze Lowie gaat hem vanavond voorlezen. Ge moogt allemaal komen luisteren." En ze kwamen met velen. Want toen maanden tevoren Eugeen Schepens met Vertig gezinnen naar Argentinië trok, stonden Welden en Oudenaarde ook op hun kop.

Eugeen wordt in Welden geboren in een gezin van welgestelde boeren. na zijn Latijnse aan het college van oudenaarde gaat hij in Leuven een jaartje geneeskunde en natuurwetenschappen studeren. Als op een dag de preisdent van Argentinie in Belgie is, vertelt hij hier dat elk boerengezin dat in Argentinie wil komen werken, gratis 32 hectaren grond krijgt...Zou dat waar zijn? Schepens trekt er naar toe op verkenning. En jawel, het klopt!

Bij zijn terugkeer organiseert hij voorlichtingsvergaderingen in de cafés van de dorpen rond Oudenaarde. Zijn verhaal slaat aan en in 1881 leidt hij zijn groep volksverhuizers met de trein naar Antwerpen en vndaar met de 'Teniers' naar Buenos Aires. Zo 'n 40 families. De meesten zijn nog nooit buiten hun dorp geweest. Bij aankomst is Schepens ernsitg ziek. Paniek. Wat moet er nu in godsnaam gebeuren? Ze bidden en hij herstelt. Nu met de stoomboot op de rio Uruguay en op kosten van de gastheer - 10 wagens en 50 paarden- nar eindbestemming. Als ze aankomen in Villaguay worden ze onder een stralnde zon feestelijk onthaald en welkom geheten in het onbegrijpelijk Spaans. "Welkom, dat gij Pelgrims der Arbeid moogt zijn" Gratis een maand logies en gratis kaprecht van hout voor de opbouw van hun woningen. Ze worden nu allemaal met hun 32 hectaren een beetje grootgrondbezitters. Twee jaar later staat Eurgeen terug in Vlaanderen. Om een verse lading mensen. Hij trouwt met Julie Devos uit Paulatem en ze reizen met een tweede groep naar Argentinie. Vaarwel Vlaanderen, nu is het voor goed.

Schepens zelf maakt nu andere dromen waar. Hij wordt onderwijzer, schooldirectuer en provinciaal inspecteur van de landbouwkolonies. Uiteindelijk trekt hij zich terug in het stille dorpje Estacion Sosa, waar hij in 1923 overlijdt.

De afstammelingen van de 10 kinderen van Eugeen en Julie leven nu verspreid in Argentinie. vooral tussen Entre Rios en Buenos Aires.

Tekst gepubliceerd in Roets, met dank aan het museum van villaguay en Gabriel Lencina Den Dauw.

19:45 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook | |

Docu Vlamingen en voetrally

Hoeveel goden bewaken er Chili in Buenos Aires?

Welke beroemde Argentijnse Belgische schrijver zoeken we hier?

We slaan links af, daarna rechts, tweede averechts....

Ik zoek het paard, maar ik zit erop.

drivepen rein

 

Een greep uit de voetrally doorheen het centrum van Buenos Aires

Voorstelling van de rally op 28 april in Via Via

Daarna wordt de rally op het internet gezet en mag u hem afleggen op eigen ritme en zelf te kiezen dagen. Na twee maanden, in juli, is er een vergadering met de antwoorden en de prijsuitreiking.fotos1

Enkele tips...

Prijsuitreiking?

Inderdaad, er zijn prijzen aan verbonden, de besten krijgen een jaar gratis een abonnement op VIW, met al de service incluis. Ook de troostprijzen zijn niet van de poes, smullen geblazen, luister- en leesplezier!

woensdag 28 april via via

20u

Voorstelling Voetrally, als voorprogramma van de documentaire van de Belgische colonie in Villaguay, gerealiseerd door Gaby Lencina Den Dauw.*

Documentaire van Gaby over de migratie van Belgen, Vlamingen, naar Entre Rios rond 1900. Een uiterst interessant document met originele foto's van families, relaas en getuigenissen over de migratie van Vlamingen naar het 'beloofde landbouwland'.

* momenteel zit Gaby ergens tussen Italie en Belgie gevangen in de aswolk, zonder bagage, we mensen haar een spannende verderzetting van haar reis toe!


 

19:06 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

VIW

VIW had de voorbije weken diverse contacten met leden van de Commissie Buitenlands Beleid van het Vlaams parlement. Dit voornamelijk aangaande het Nederlandstalig onderwijs in het buitenland en het regionale stemrecht voor uitgeweken Vlamingen. De Vlaamse verkozenen tonen zich bereid om in beide dossiers aan de kar te trekken. Dat stemt VIW alvast hoopvol want de vragen hieraangaande blijven toestromen.

BVN staat voor 'het Beste van Vlaanderen en Nederland' en is daarmee de Nederlandstalige publieke tv-zender in het buitenland. BVN is een 100 procent Nederlandstalige zender. Vandaar dat u op BVN geen buitenlandse series en speelfilms zult aantreffen. U kunt op BVN onder andere de volgende programma's bekijken: het NOS- en VRT-Journaal, De Wereld Draait Door, NOS Studio Sport en de Zevende dag. Elke dag opnieuw selecteert BVN uit het aanbod van de Nederlandse publieke omroepen en de VRT de beste Nederlandstalige programma's met het accent op nieuws en achtergrondinformatie. In navolging van de nauwere samenwerking van VIW met Radio Vlaanderen Internationaal, zal het nu ook nauwere banden met BVN aanknopen. Vanuit het buitenland ontvangt VIW trouwens heel wat vragen aangaande de BVN-uitzendingen.

Bijna 38.000 landgenoten genieten van hun pensioen in het buitenland en hun aantal stijgt elk jaar, zo leren de cijfers van de Rijksdienst voor Pensioenen. De meeste gepensioneerde landgenoten kiezen voor Frankrijk, Spanje of Duitsland. De krant Het Nieuwsblad sprak met enkele gepensioneerden die nog veel verder van huis van hun welverdiend pensioen genieten: in Nepal, Kenia en Argentinië. Daarvoor kwam Het Nieuwsblad natuurlijk ten rade bij VIW. VIW bracht de journalist graag in contact met enkele uitgeweken Vlamingen. Lees het artikel: pagina 1 & pagina 2

Verder in VIW in het Lentenummer (belgische lente) twee artikels over Buenos Aires, over de opkomst van Stella Artois in Argentinie en over de Tango als unesco erfgoed. Exemplaar in te kijken in de bib!

17:56 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

12-04-10

Bicentenaria Argentina, deel I

We zijn in het 200 jarige bestaan van Argentinie beland. Niemand hier ontsnapt aan dit bicentenaria gevoel. Daarom is het misschien leuk om een paar verhalen te schrijven over de migranten die dit land rijk is. Vooral de migranten uit ons eigen landje: België.

Alle gemeenschappen in Argentinië vieren dit jaar de 200 jarige onafhankelijkheid. Velen kijken terug hoe ze hier beland zijn, want deze geschiedenis heeft te maken met een enorme migratiestroom. Elke 'nationaliteit' heeft zijn eigen verhalen en geschiedenis die de afgelopen 200 jaar rijk zijn geworden door de Argentijnse stempel, met toch nog de culturele en sociale kenmerken van hun land van afkomst. De laatste weken word ik vaak aangesproken door Argentijnen met Belgische voorvaderen. Hier een paar van hun verhalen:

De stad Esperanza in Santa Fe is een van de eerste colonies in dit land. Het werd vooral belangrijk voor zijn landbouw.


Ver mapa más grande

In 15 de juni 1853 werd er een colonisatie contract getekend tussen de regering van Santa Fe en de zakenman Aarón Castellanos uit Salta. Tussen eind januari en begin juni 1956 kwamen er 200 families toe uit verschilldende landen: Frankrijk, Zwitserland, Duitsland, Luxemburg en België.  Zij vormden de eerste landbouw colonie in Argentinië. Daarna volgden migranten uit Italie, Spanje, Polen, Rusland, Tchecoslovakije, ea. Door de aanleg van de spoorweg kwamen er daar nog Japaners, Arabieren en Joden bij. In dit Babels paradijs groeide Esperanza. Via de rijke taal van Cervantes groeiden deze migranten uit tot jonge Argentijnen.  Esperanza is rijk aan cultuur en geschiedenis. Traditie wordt hier met een hoofdletter geschreven. Pioniers van het eerste uur, Argentijnen van het eerste uur, werkten op het land om Esperanza te maken wat het nu is. 

Niet alle migranten streken hier neer uit honger of levensnood. Ze werden ook aangetrokken door het avontuur, de zon en de vruchtbare grond. In 1855 werden de eerste hoeves gebouwd, met behulp van de provincie. Het werk werd verdeeld door Augusto Reant, landbouwingenieur. Het contract dat getekend werd tussen de zakenman Aaron Castellanos en de overheid van Santa Fe, organiseerde de verdeling van de gronden aan de toekomende families. Van hieruit vertrok de weg over illusies, nostalgie, de eerst geborenen, de weg naar in het nieuwe land naar een nieuw leven. De colonisatie van Esperanza was een voorbeeld voor de wereld. Toch ging de ontwikkeling van deze nieuwe stad gepaard met drama's en angsten. Vele geschiedenissen hebben pijn en nostalgie gemeen. Toch groeide hieruit een nieuwe trots en samenhorigheid als een signaal naar de toekomst toe. In de geest van de hoop, groeide Esperanza uit tot een succesverhaal.

Niemand kwam naar deze streek, dit nieuwe land, als toerist. Dat was al vlug duidelijk. Iedereen wist toen ook al dat het leven van een migrant gepaard gaat met harde werk en een niet altijd vriendelijke omgeving. In 1857 zette José Stessens voet aan wal in Argentinië en vertrok naar Santa Fe. José was 31 jaar, geboren in Antwerpen, zijn paspoort was in het Frans geschreven, uitgegeven in Brussel. Zijn tweede naam zou Pieter kunnen zijn, dat is moeilijk te lezen op de papieren die teruggevonden zijn. Hij was 1.80m groot, was blond en had blauwe ogen. En in die ogen was zijn droom te lezen: een leven in Amerika.

Een onderzoeker uit de familie Stessens, vond tussen de papieren het bewijs dat José vergezeld was door zijn broer, Juan Francisco, 5 jaar jonger. Zij werden ingelijfd door Beck en Herzog, stichters van de colonie San Carlos. De broers werden onderverdeeld in een Duitstalig canton van Zwitserland, aangezien hun reis daar begonnen was, volgens de reispapieren. De Stessens werkten in Esperanza van de firma Beck. Later vroegen zij aan de regering een stuk landbouwgrond aan. Het officiele document gaat alsvolgt: "Ik heb de eer u mede te delen dat de heren José en Joham Stessens en zijn vrouw om een stuk land vragen, nl sectie 84 in het Westen van de colonie om dit te bewerken en dit voor 5 jaar, met de bedoeling om het bij de vervaldatum aan hem als rechtmatige eigendom toe te vertrouwen.Tot nu werken de heren voor de firma Beck. De heer Beck laat hen gaan met de referentie van harde, eerlijke en bekwame werkers. Zij kunnen beschouwd worden als een belangrijke aanwinst voor wie hen ontvangt."

De concessie werd aan de broers en de echtgenote van Joham (Juan) gegeven. Over haar zijn er geen gegevens bekend aangezien het koppel reeds vlug de colonie verliet. De afstammelingen van José hebben uit hun familiegeschiedenis onthouden dat Juan en zijn echtgenote naar Brazilie zijn getrokken. In dat land hebben zij een succesvol leven geleden, er is zelfs een standbeeld voor Juan opgetrokken in de stad waar hij leefde om de herinnering aan hem in ere te houden. Dit volgens de legende, opgeschreven en onderzocht door Hülsberg in zijn boek over de geschiedenis van de migranten van Esperanza.   José bleef trouw aan zijn adoptieve streek. Hij trouwde met zijn buurvrouw Isabel Kaiser, van de concessie 57, een Duitse van 17 jaar en waarvan hij 8 kinderen kreeg. In 1859 werd Ermina geboren, in 1861 Francisco, 1863 Medardo, 1864 José, 1867 Enrique, 1870 Bernardo, 1872 Maria en in 1874 Antonio.
José en de familie verhuisde in 1864-1867 naar de colonie San Jerónimo, waarschijnlijk om een groter stuk land te kunnen krijgen voor de grote familie. Hier gebeurde iets dramatisch, een feit dat nooit heel duidelijk is geworden en hij stierf in 1874. In die tijd blonk de wet in deze streek uit door zijn afwezigheid. De kar met het lijk van de Belg werd door zijn paarden naar huis getrokken waar zijn hoog zwangere vrouw hem achterop vond, overleden aan verwondingen van slagen. Acht dagen na zijn dood werd de laatste zoon geboren.

-
Fundacion Cultural Volpe Stessens
Jorge Omar Volpe Stessens
Presidente

18:45 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

kayaken

Vandaag zijn we gaan kayaken, het was een stralende dag, niet TE warm en geen zuchtje wind. Het water was prachtig, de groep nog prachtiger en de dag, gewoon super. De aanwezigen hebben allemaal genoten en zoals altijd hadden de afwezigen ongelijk. Onze gids had juist 8.000 km zeewater achter de kiezen, met de kayak. Hij is vertrokken uit Tigre en is helemaal naar Patagonie gepeddeld en terug. Een reis die hij beschrijft in zijn website.

Even een hoogte punt van hun reis: oog in oog met een walvis!

Gelukkig zijn we deze kathedralen van de oceaan in Tigre niet tegengekomen. Wel een prachtige natuur, heerlijke momenten. En beelden zeggen meer dan woorden, vandaar deze foto's.

 

08:32 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

10-04-10

Familienieuws

Hierbij een foto van "Lana" met grote broer Elian (2,5 j)

Geboren op 6 april 2010
mama: Inge Verhaegen
papa:   David van Hemelryk
Opa: Luc Verhaegen
Omarleen: Marleen Van Dort

GetAttachment.aspx



21:16 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

08-04-10

Quatrotango

     QUATROTANGO

Presentando el material de su próximo disco con obras de Astor Piazzolla.

Marcelo Rebuffi         Violín
Hugo Satorre             Bandoneón
Gabriel Clenar           Piano
Gerardo Scaglione    Contrabajo

www.quatrotango.com.ar

Viernes 16 de Abril   19:00 hs
en: Museo Fernández Blanco  Suipacha  1422

ENTRADA COLABORACIÓN AL MUSEO: $ 1 -.


 

QUATROTANGO nació (bajo el nombre de “La Quartada”) a mediados del año 2000, como dúo de bandoneón y piano (Gabriel Clenar y Hugo Satorre). En el año 2002 se suma Marcelo Rebuffi. Recién en el 2005 el grupo consolida su formación actual al incorporarse Gerardo Scaglione en contrabajo.

Su repertorio abarca tanto tangos tradicionales como modernos e incluye también numerosos arreglos para cantante femenino y masculino. Los arreglos y adaptaciones de los temas que ejecuta el grupo son propios.

Durante los meses de Septiembre y Octubre del año 2002, QUATROTANGO fue contratado para realizar una gira en Europa. Efectuó numerosas presentaciones en Alemania presentándose también en Turín (Italia) y en Biel (Suiza).

En Julio y Agosto del 2003 el grupo participó de la gira por Australia y Nueva Zelanda que realizó la compañía de tango Estampas Porteñas. Entre otros lugares QUATROTANGO se presentó en el Opera House de Sydney y en The Arts Centre Hamer Hall de Melbourne.

QUATROTANGO tocó abriendo la “Gran Milonga” al aire libre, realizada el 5 de marzo del año 2005 en un evento multitudinario que convocó a 20.000 personas. Esto se realizó frente al Obelisco en el marco del VII Festival Internacional Buenos Aires Tango.

Durante los meses de Abril, Mayo y Junio del año 2005 el grupo realizó una gira por Australia, Nueva Zelanda y Singapur, donde se presentó en importantes teatros dando más de 30 funciones. Merecen destacarse sus presentaciones en The Esplanade (Singapur), en The Arts Centre Hamer Hall (Melbourne), en el QPAC Concert Hall (Brisbane) y en el ASB Theatre (Auckland). Durante el mes de agosto del año 2005 QUATROTANGO participó del famoso Festival Internacional de Edimburgo, Escocia.

 

En febrero y marzo del 2006 recorrieron Sudáfrica presentándose a sala llena completando un total de 44 actuaciones. En la segunda mitad de 2006 QUATROTANGO hizo otra gira, esta vez con una duración de cuatro meses recorriendo por completo Inglaterra, EE.UU. y Canadá visitando cerca de 55 ciudades como: Toronto, Los Angeles, Houston, Nueva York, Londres, Liverpool y Edimburgo entre muchas otras.

En 2007 el grupo se presentó en los cinco continentes recorriendo países como: Reino Unido, China, EE.UU. (Con una temporada de un mes en el Joyce Theatre de Nueva York), Corea, Malasia, Australia, Sudáfrica, Alemania y Suiza. El 2008 no cesa la profusa actividad internacional recorriendo EE.UU., Canadá, España, Holanda, Australia, Nueva Zelanda, Grecia, Portugal y Alemania.

En Argentina se ha presentado en el Club del Vino, en Nothorius-Gandhi,

en Radio Nacional, en el Centro Cultural Borges, en el VI y VII Festival Internacional Buenos Aires Tango, en el Teatro Provincial de Viedma (Río Negro), en tres oportunidades en el canal de TV “Solo Tango”, en el ciclo “Música por la Identidad”, en el Museo Isaac Fernández Blanco, en Piazzolla Tango, en todas las milongas prestigiosas de la ciudad y en numerosos eventos organizados por la Secretaria de Cultura de la Ciudad de Buenos Aires, entre otros lugares.

Discografía:

QUATROTANGO” (2004)

“Industria Argentina” (2006) 

THE BOSTON GLOBE        2008
“Surprisingly, some of the most stirring moments come with not a dancer in sight,
when the four sensational musicians of Quatrotango are given center stage.
Pianist/director Gabriel Clenar, bandoneon player Hugo Satorre, double bassist Gerardo Scaglione, and violinist Marcelo Rebuffi drive the dance with soulful melodies
and tight syncopated rhythms, outplaying orchestras three times their size.
They imbue numbers by Piazzolla, Plaza, Gardel, and others with remarkable textural and timbre richness - the piano's thundering chords and brilliant riffs, the violin alternately singing and squawking, the bandoneon quivering like a broken sob, the bass sighing and growling. The musicians interact as equals, and Scaglione's bass playing is a real revelation. Not content to merely thump
the beat, the imaginative virtuoso bows
with superb technical facility all up and down the instrument, adding percussive effects
with a slap of the strings or rhythmic knocks
on the body's resonant wood.
The quartet's version of Piazzolla's "Otoño Porteño" alone
was worth the price of admission”
                                                                                   
Karen Campbell                            

 
NEW YORK TIMES 2006 
“(...) excellent orchestra (...)”

THE AGE, Melbourne  2007
 “The band accentuates the melodramatic foundation of tango.
Marcello Rebuffi's violin sobs and quivers, countered by Gerardo Scaglione's throbbing, growling double base, while bandoneon player Hugo Satorre punctuates, underlines
and supplements the melody, supported
by Gabriel Clenar's emotionally
charged piano playing”
Hilary Crampton


NEW YORK SUN 2007
“The pianist, Gabriel Clenar, and bandoneonist, Hugo Satorre, especially, were masters
of their instruments, and played with conviction and enthusiasm”

THE TIMES, ENGLAND 2007
“The terrific young band The playing
is exemplary but here Satorre is simply outstanding. The skill with which he handles
the bandoneon conveys more passion
and intimacy than any of the dancers switchblade leg flicks of risky lifts”

THE CITIZEN,  South Africa 2007
“Exquisite band (…) four superb musicians”
 
Robert Abrams, New York 2008
“The orchestra sounded great, and sometimes individual instruments almost seemed
to be speaking. I thought there was drama
in the playing of the instruments.
At one point the double bass
was even used as a percussion instrument”
 

 FINANCIAL TIMES, UK 2007
The music provided by Quatrotango
it is sensationally good…,these are very fine musicians, living absolutely inside their scores, with a pianist (Gabriel Clenar) of exemplary artistry nuance and rhythmical bravura”

21:44 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

02-04-10

Gratis openlucht programma van BAFICI

Sábado 10

 

15h: Nuevos cortos argentinos 1

Introducción a la electrología (Tomás Frontroth), Y sin embargo al principio o acaso al final (Nicolás Savignone), La dama del bosque (Xavier Coronel), Si se pudiera saber… (Cecilia Lagar), Tenis (Estanislao Buisel Quintana), Estocada (Gastón Margolin), La mujer que usaba esparcidas las ondas del pelo (Julieta Amalric),

Hielos (Nicolás Okseniuk).

 

17h: Acné, de Federico Veiroj

Opera prima uruguaya sobre un adolescente muy inseguro por su aspecto físico, en especial los granitos que pueblan su rostro, cuya revolución hormonal lo empujan al despertar sexual con todas las dificultades que este momento supone.

 

19h: JCVD, de Mabrouk El Mechri

El astro del cine de acción y artes marciales Jean-Claude Van Damme se aleja del héroe que suele encarnar y asume en cambio uno de los papeles más demandantes de su carrera: el de protagonista de su propia vida. Aquí, el belga interpreta a una variación de sí mismo: un actor popular que ya no es lo que era, abrumado por sus problemas financieros, la batalla legal por la custodia de su hija, y atrapado en una absurda situación criminal en una obra del joven realizador francés de origen árabe Mabrouk El Mechri.

 

DOMINGO 11

 

15h: Nuevos cortos argentinos 2

Esa soy yo (Belén Blanco), Retratoautorretrato de Lola Prun (Paulo Pécora),

Cynthia todavía tiene las llaves (Gonzalo Tobal), Del amor (Goyo Anchou),

Música para un film perdido (Luciano Zubillaga), Mandalas (Ernesto Baca).

 

17h: El último verano de la Boyita, de Julia Solomonoff

Julia Solomonoff vuelve a contar una historia de hermanas: un gentil y muy preciso relato de pre-iniciación, que remite por momentos a grandes hitos de directoras argentinas de los últimos tiempos (Martel, Carri, Puenzo), pero que termina levantando vuelo hacia otro lugar por haber encontrado en cierta melancolía estival y en una bienvenida falta de énfasis su energía vital.

 

 

 

19h: Election, de Johnnie To

Film que aborda el mundo de las tríadas -organizaciones mafiosas- de Hong Kong y las luchas de poder que genera la elección de un nuevo jefe supremo del crimen organizado, protagonizada por Tony Leung Ka Fai, el astro de Con ánimo de amar y Crimen y pasión.

 

Los programas Nuevos cortos argentinos 1 y 2 incluyen material de la muestra de Cortos Argentinos del 12º BAFICI.

 

SÁBADO 17

 

15h: Nuevos cortos argentinos 3

Amaina (Eduardo Crespo), 8:05 (Diego M. Castro), Guernica (Rosario Cervio),

Carta a Fukuyama (Lukas Valenta), La Matanza y la cartonera (Leandro y Juan Pedro Querido).

 

17h: Tape, de Richard Linklater

Adaptación de la obra de Stephen Belber, el drama del realizador de Antes del amanecer sucede en un lúgubre cuarto de hotel en Michigan donde tres amigos de la secundaria encarnados por Ethan Hawke, Uma Thurman y Robert Sean Leonar abren viejas heridas acerca de una presunta violación. La conversación desemboca en el recuerdo de momentos dolorosos, confesiones sorpresivas y hasta una extorsión.

 

19h: Femme rock doc, de Denise Elphick

Desde los inicios del punk rock, el “Hazlo Tú Mismo” (DIY) fue esencial para el sonido descontrolado de las bandas. Relacionándose de forma antiacadémica con los instrumentos, las canciones destapaban una música cercana al grito primario como gesto de expresión tan auténtico como desestabilizador. Femme Rock Doc encuentra esa raíz punk en bandas de mujeres del Chile actual. Lilits, Niña con Frenillos, Besos con Lengua y Las Jonathan son cuatro bandas de rock visceral que responden a búsquedas sonoras diversas pero coinciden en una relación desestructurada y experimental con la música. Tanto los testimonios de sus integrantes como sus canciones tienen una informalidad radical, sin la especulación de legitimidad de cierto mundillo rock. El surgimiento de bandas de mujeres se puede ver como una consecuencia genuina de la era Michelle Bachelet, de un rock post-pinochetista como criadero del desenfado feminista punk.

 

 

DOMINGO 18

15h: Nuevos cortos argentinos 4

Aire sólo sería (Martín Morgenfeld), Verano (Milton Secchi) Mientras paseo en cisne (Lara Arellano), Los árboles se mueven (Christian Nuclares, Sergio Subero), Las sucias (Bruno Gruppalli), Sábado uno (Ignacio Rogers), La mia casa (Marcelo Scoccia).

 

17h: Velódromo, de Alberto Fuguet

Un hombre llamado Ariel Roth está a punto de cumplir 35 años y, con sus ritmos, sus manías y su comodidad, no ve venir que el mundo (bah, parte de su micromundo) opina que debe moverse del lugar donde está: en unas horas, por “inmaduro”, es dejado por su novia y también por ¡su amigo! ¿Se moverá Ariel hacia donde quieren los demás? Velódromo se presenta como “una comedia existencial santiaguina”. Y los temas de esta comedia son la edad, el trabajo, los amores, las películas (que Ariel baja de Internet y ve en su computadora) y la posibilidad de ser como se quiere ser. Fuguet cree en las películas narrativas, nada anémicas, en las películas que se mueven (como Ariel en su bicicleta), y sabe que hacer cine es también hablar de éste, y de ahí los memorables dardos sardónicos al personaje del director que “triunfa” en Europa. Velódromo es una comedia quejosa pero no cínica, con algún parentesco con las emociones del cine de Ezequiel Acuña, y con un uso brillante del digital para los exteriores santiaguinos, que todo el tiempo parecen reflejar una luz particular, hermosa en su fragilidad y también hermosa en su plenitud.

19h: Buen día, día, de Sergio Costantino y Eduardo Pinto

Figura central en el nacimiento y apogeo del rock argentino, la estatura de Miguel Abuelo como artista ha sido muchas veces dejada de lado en favor de los aspectos más triviales de su compleja personalidad. Este documental se ocupa de poner las cosas en su lugar, revelando minuciosamente el genio del autor de “Diana divaga” y “Tema en flú sobre el planeta” mediante un vastísimo y raro material de archivo, que incluye dosis generosas de la voz de Abuelo, cantando o contándose a sí mismo. Su propio hijo, Gato Azul Peralta, oficia de guía a través de una Buenos Aires nocturna en la que aparecen, aquí y allá, las huellas profundas del paso del poeta y cantante por este mundo. Gato Azul también se encarga de hablar con algunos de los numerosos entrevistados (entre los que figuran otras leyendas rockeras como Spinetta y Calamaro), especialmente con el guitarrista Gustavo Bazterrica, un personaje enorme e intenso al que vale la pena ver y escuchar. Su voz, las demás voces, las canciones en solitario o con los Abuelos de la Nada, dejan flotar la sensación de que la obra cumbre de Miguel Abuelo no fue otra que su propia vida.

 

17:16 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |