19-04-10

Bicentenaria Argentina, deel II

Deze keer trekken we naar Entre Rios, Villaguay, waar we een echte Belgische colonie aantreffen. Gaby Lencina Den Dauw vertelt op haar website het verhaal van de Belgische migranten die naar Villaguay trokken en hun zoektocht naar hun Vlaamse roots.img009-1

Zij heeft ook een mooie documentaire gemaakt over de Belgische migranten van Villaguay die ik in een van de volgende vergaderingen zal tonen.


Ver mapa más grande

Waarschijnlijk ligt het aan de jaren die verstreken zijn en ook een beetje aan de afstand dat het België van de eerste pioniers zo ver ligt van het huidige Argentinië. Dat is begrijpelijk. Niettegenstaande de 125 jaar van migrantengeschiedenis en de duizende kilometers, bestaat er nog steeds een duidelijke band.
De tijd vervaagt herinneringen, maar het ligt aan ons om deze herinneringen uit ons verleden op te graven, als we dat echt willen.
Wij zijn het die ervoor moeten zorgen dat de overtocht van de eerste pioniers een deel wordt van de geschiedenis, van onze geschiedenis. Een onvolledige geschiedenis welliswaar, maar die mettertijd aangevuld werd met vergeten anecdotes die door het oprakelen terug boven komen drijven.

Wat wordt er vergeten en wat herinnert men zich?
Soms denkt men nog alleen aan de vrolijke, heroische herinneringen, de goede, succesvolle tijden..., de droevige momenten worden over het algemeen vergeten.
Wat het hart niet kan verdragen, dat bant de tijd uit zijn gedachten. Daarom zijn er vele momenten uitgeveegd en verloren gegaan.
Maar dat mag geen reden zijn om niet te herdenken... telkens als iemand iets vertelt wat zijn Belgische grootouders meegemaakt hebben, hoe onbelangrijk het ook moge lijken, wordt onze geschiedenis een beetje rijker en komen die herinneringen naar boven die door de tijd uitgeveegd waren.

De Belgische kolonisten hebben het niet gemakkelijk gehad, ze hebben vele jaren van ontbering en opoffering gekend. Een pijn in het hart die wij ons vandaag de dag niet kunnen voorstellen; de heimwee naar hun thuisland; hoe moeilijk het is om in een land te leven waar men vaak niet begrepen wordt; een onzekere toekomst in een vreemd land...

Maar er waren ook dingen die hen moed en kracht gaven: de onvoorwaardelijke liefde voor hun familie, het gevoel van eenheid met hun landgenoten, de inzet om van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat te werken.... wat zijn vruchten opbracht, de hoop die samen met hun kinderen groeide in een land waar ze hun dromen hadden gezaaid, hun onverwoestbaar geloof in God, hun beschermheer... want zoals een Vlaams spreekwoord zegt: “Aan God´s zegen is´t al gelegen”.
Deze waarden werden van generatie tot generatie doorgegeven. Zij zijn onze erfenis.

Opdat deze fundamenten van onze geschiedenis niet verloren zouden gaan, hebben we een onderzoek gedaan. Een onderzoek dat heel veel inspanning gevraagd heeft maar dat vandaag een culturele verrijking betekent voor onze gemeenschap.
Dankzij het vertrouwen en de financiële steun van Belgische bedrijven, geleid door Patrick Maselis, en de medewerking van de Belgische ambassade is het allemaal wat gemakkelijker gegaan.
Tussen mei 2006 en januari 2007 werd ons cultureel patrimonium onthuld: zichtbaar, voelbaar, verder levend in de mensen. Want naast al die anecdotes die we ons vandaag nog kunnen herinneren, heeft deze gemeenschap ook zichtbare sporen nagelaten: kapelletjes, scholen, huizen, monumenten, foto´s en alles wat gegroeid en ontstaan is bij het beleven van hun eigenheid. De sporen die ze nagelaten hebben op de Argentijnse bodem.

Het grootste deel van dit patrimonium werd bekendgemaakt met als doel een toeristisch circuit op te stellen. Het project heeft zich echter tot iets veel rijkers ontwikkeld.

Op die manier heeft het onderzoek bijgedragen om het cultureel patrimonium van de Belgische kolonie in Villaguay te her-ontdekken, te bewaren en bekend te maken.
Hieruit is enerzijds een documentaier ontstaan, “Vlaamse sporen”.

Het is de bedoeling van deze site, o.a., om het cultureel patrimonium van de Belgische kolonie in Villaguay in ere te houden en te verspeiden.
Bedankt voor uw bezoek aan de site en alle commentaar is welkom.

María Gabriela Lencina Den DauwFamilia Den Dauw - De Meyer 1916

Familia Den Dauw-De Meijer 1916

Het verhaal van Eugeen Schepens uit Roets (kalender 2010)

"Nieuws! Ze zijn aangekomen in Argentinië. De Schepens heeft een brief geschreven. Onze Lowie gaat hem vanavond voorlezen. Ge moogt allemaal komen luisteren." En ze kwamen met velen. Want toen maanden tevoren Eugeen Schepens met Vertig gezinnen naar Argentinië trok, stonden Welden en Oudenaarde ook op hun kop.

Eugeen wordt in Welden geboren in een gezin van welgestelde boeren. na zijn Latijnse aan het college van oudenaarde gaat hij in Leuven een jaartje geneeskunde en natuurwetenschappen studeren. Als op een dag de preisdent van Argentinie in Belgie is, vertelt hij hier dat elk boerengezin dat in Argentinie wil komen werken, gratis 32 hectaren grond krijgt...Zou dat waar zijn? Schepens trekt er naar toe op verkenning. En jawel, het klopt!

Bij zijn terugkeer organiseert hij voorlichtingsvergaderingen in de cafés van de dorpen rond Oudenaarde. Zijn verhaal slaat aan en in 1881 leidt hij zijn groep volksverhuizers met de trein naar Antwerpen en vndaar met de 'Teniers' naar Buenos Aires. Zo 'n 40 families. De meesten zijn nog nooit buiten hun dorp geweest. Bij aankomst is Schepens ernsitg ziek. Paniek. Wat moet er nu in godsnaam gebeuren? Ze bidden en hij herstelt. Nu met de stoomboot op de rio Uruguay en op kosten van de gastheer - 10 wagens en 50 paarden- nar eindbestemming. Als ze aankomen in Villaguay worden ze onder een stralnde zon feestelijk onthaald en welkom geheten in het onbegrijpelijk Spaans. "Welkom, dat gij Pelgrims der Arbeid moogt zijn" Gratis een maand logies en gratis kaprecht van hout voor de opbouw van hun woningen. Ze worden nu allemaal met hun 32 hectaren een beetje grootgrondbezitters. Twee jaar later staat Eurgeen terug in Vlaanderen. Om een verse lading mensen. Hij trouwt met Julie Devos uit Paulatem en ze reizen met een tweede groep naar Argentinie. Vaarwel Vlaanderen, nu is het voor goed.

Schepens zelf maakt nu andere dromen waar. Hij wordt onderwijzer, schooldirectuer en provinciaal inspecteur van de landbouwkolonies. Uiteindelijk trekt hij zich terug in het stille dorpje Estacion Sosa, waar hij in 1923 overlijdt.

De afstammelingen van de 10 kinderen van Eugeen en Julie leven nu verspreid in Argentinie. vooral tussen Entre Rios en Buenos Aires.

Tekst gepubliceerd in Roets, met dank aan het museum van villaguay en Gabriel Lencina Den Dauw.

19:45 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook | |

Commentaren

Im grandchildren of eugeen schepens ,hello!

Gepost door: rosa candida schepens | 27-07-10

De commentaren zijn gesloten.