31-03-10

BAFICI

 

header_logo

Het filmfestival in Buenos Aires begint op 7/4. In verschillende locaties in de stad kan je dan genieten van uitstekende en artistieke internationale betere films. De Belgische bijdrage is beperkt, dit jaar. De inzending is van Douynia Bovet-Woltèche.

"In 1962 reist Axelle van Frankrijk naar Algerie. Daar ontmoet ze Ali en tussen hen groeit er een innige vriendschap die getekend wordt in de sociale context van de onafhankelijkheidstrijd van Algerie. Jaren nadien, in deze tijd, bezoekt Axelle Ali p zijn sterfbed in een ziekenhuis in Parijs. Na de dood van haar vriend, onderneemt ze terug een reis naar Algerie om de vrouw van Ali te ontmoeten in het dorpje waar ze woonden. Het is een reis door haar verleden waarin Axelle terug het Afrika wil ontmoeten van de jaren '60 zoals zij het zich herinnert."

De film is een super 8, hypnotisch gemaakt in zwart/wit. De beelden spelen met de vertelende ik-persoon die meer vertelt dan het verhaal en springt van vroeger naar nu en in de tussentijd wanneer Axelle het verhaal eigenlijk vertelt aan haar kleinzoon.

Dounia zelf is geboren in Algerie in 1980. Studeerde cinematografie aan de kunstschool in Brussel. Les Racines du brouillard is haar eerste film en kreeg een speciale vermelding op het internationale filmfestival voor documentaires in Marseille.

Speeldagen:

9 april in de Aliance Francaise, om 16.30

10 april in Arteplex caballito om 16.45

14 april in Hoytt in Abasto om 11.30

 

Er zijn nog inzendingen waar Belgie mee heeft samengewerkt, later daarover meer. Nu de Nederlandse inzendingen:

Frank Scheffer, documentair maker, muziek

Hij maakte een mooie 2-delige docu over Frank Zappa. A pioneer of the future of music.
Uitgezonden door de Nederlandse VPRO-omroep. Bij mekaar 2 uur zeer zienswaardige fragmenten; stukjes uit de Roelof Kiers docu (1970) en intervieuws met mensen uit zijn omgeving.
Zeer zeer zeer zienswaardig.

12 april 19.30 in Hoyt Abasto, andere dagen op deze link

De andere film gaat over Varèse:

Het was Frank Zappa die me introduceerde in de muziek van Edgard Varèse. Ik was 13 jaar oud toen ik voor het eerst de plaat van Zappa "we're only in it for the money" hoorde. Het was net een explosie in mijn hoofd, een nieuwe wereld van geluiden ging voor me open. Op de achterflap stond geschreven: "de moderne componist weigert te sterven" Edgard Varèse. Daarom ging ik naar de platenwinkel en kocht een plaat van hem. Wanneer ik ze oplegde, begreep ik niets van de muziek, het waren tonen heel speciaal en mysterieus die in mij een diepe fascinatie opwekte, die ik nog steeds heb als ik naar zijn muziek luister. Zijn ideeën zijn zo visionair dat we nu nog niet in staat zijn om ze helemaal te begrijpen. Voor hem is componeren een proces van organisatie van "het lichaam en intelligente geluiden die zich verplaatsen in de ruimte". Het wonder van dit genie wil ik overbrengen in mijn film.

Frank Scheffer

Te bekijken op de data in deze link

De derde film van Scheffer is Five Elements waar ik geen informatie over heb gevonden. De data van deze films vindt u ook op de hierboven vermelde link.


Een slager, een winkeljuf en dit samen in een ragout perversiteit

Meat van Maartje Seyferth en Victor Nieuwenhuijs.

Maartje is geboren in Amsterdam in 1945. Zij studeerde aan de kunstacademie voor toneel, schilderkunst en filmdirectie. In 1986 stichtte ze, samen met Nieuwenhuijs Moskito films. Andere films van haar zijn Venus, Lulu, Klankstollingen, deze films behoren toe aan de collectie van het filmmuseum in Nederland.

Een slagerij is een ideaal decor om een sexueel lichamelijk toneel op te voeren op zoek naar avontuurlijke perversiteit. De oudere slager en zijn jonge winkeljuf spelen de hoofdrol. De winkeljuf is een voyeur en filmt de perversiteiten van haar chef. De film kan zelfs een ijsberg doen smelten van geilheid. Maartje en Victor brengen een prent die heel ver weg staat van elke vorm van erotisme. De subtiele interpretatie van Titus Muizelaar, de slager, is fundamenteel om dit ook zo over te brengen.

Speeldagen

Finse Tango gebracht door een Nederlandse:

Stella van Voorst van Beest brengt ook een muziekfilm, gevangenen van de grond.

Volgens de wetenschapper die deze documentaire opent, is het licht een bepalende factor in elk gevoel dat we ervaren: meer of minder licht kan meer of minder geluk of melancholie in ons oproepen. In haar eerste film, gevangenen van de grond, wil Stella dit idee volgen. Zij zoekt de duistere melancholie op in de finse tango, maar die lijkt dan juist weer heel verlicht te zijn. Elk personage, plaats of landschap, elk accoord  en geschiedenis die aan deze tango kleeft, komt overeen met het veroveren van een andere planeet, zelfs voor de experten van de Argentijnse tango. Er ziten exentrieke tangodansers in, wassen beelden van lokale beroemdheden, tango karaoke, tragische verhalen, een beeldhouwer die zijn omgeving veranderd in een zoo. Het decor is gemaakt in een rare cirkel in verschillende afgedankte en gesloten danszalen. 

Te bekijken: klik hier

 

22:21 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.