20-02-10

Dakar op zn Vloms

Waar vier je Kerst? In Patagonië: Goe zot!

1.
Hoe leit Marleneke hier in de kou
    Ziet eens hoe alle haar ledekens beven
    Ziet eens hoe dat ze weent en krijt van rouw!


Kerstavond in Patagonië


Na 90 km zeer moeilijke gravel waren we in het Parque Torres del Paine. Dan nog 7 waanzinnige kms naar de camping bij het Hosteria. Een prachtige camping met zicht op de Torres, de torens...Een camping met alles op en aan: grote tafel, warme douches , firepit en gratis hout. Dus een Kerstvuur.
Toen begon het te regenen. Maar ons vuur doorstond alles. Toen stak er een hevige wind op. Maar we boerden voort. Onze enorme koteletten waren er gereed voor. Vuur uiteen en ons rooster de asse op. Happy Hour met rukwinden. De sintels en gensters vlogen in het rond. Een wijntje, nog regen, nog wind! De os en de ezel zaten bij het vuur. En  een groep paarden kwam af. Ruig, maar toch boeiend. En we waren duidelijk niet onder het comfort begraven! Nog een pintje om de spuitende adrenaline te doven. Dan de tent in, met ons erin zou ze waarschijnlijk niet wegwaaien!
En net voor we verdwenen verscheen er een witte hengst! Mijn heilig teken: eerst een witte hengst in Indië, dan een wit konijn tussen de treinsporen in Azerbeidjan: Deze reis is gezegend!


2. Ben ik de oorlog vergeten?


Mijn verjaardag in El Calafate, dicht bij Perito Moreno, de ongelooflijke Gletsjer. Het was koud en het Happy Hour deed het weer. Een camper met 2 Duitsers stopte naast ons. De whiskys werden vergeleken. Tjing, jamas, serefe! En Tom voegde er een nieuwe bij Salud y forca el canud! Je mag 3 keer raden wat canud betekent...
Toen Marleen verklapte dat ik 72 werd, begon Tom met zijn hoofd tegen een boom te kloppen. I'm so weak! 72 en dan op een moto! Is dat niet koud? We somden de 8 lagen van onze kledij op. Ja, eigenlijk zijn jullie dus 2 rijdende ajuinen. Salud! Tom: I'm drunk! I`m so weak!


3. Oudejaar onze koninginnerit.


Mijn koningin was ziek.Maar we moesten terug naar het zuiden. Het was echt guur weer. We planden een tocht in 2 dagen. Maar het hotel halfweg was zo beneden alle peil: het stonk, dat we besloten door te rijden , dus nog 200 km erbij en de grens terug over naar Chili.
Dus we reden ons record: 510 km. In Puerto Natales een warm bad in, en dan een lekker restaurant met carpaccio van zalm, lamsbout en Shajarma. Terug in ons hotel verbroederd met een Braziliaanse motorclub. 2010 wordt tuf en tof!
Gil

Valparaiso: vervallen paradijs

Als we met de moto reizen mijden we zoveel mogelijk grote steden. Het is altijd een heel gedoe met de bagage en ook om een veilige plek te vinden voor de moto. En daarbij komt nog dat Argentinië en Chili echt niet gezegend zijn met mooie steden en dorpen. Nog nooit zoveel lelijks bijeen gezien. Buiten het rechte stratenplan en een mooi centraal plein vol prachtige bomen is er totaal geen stadsplanning. Iedereen bouwt er maar op los. Wat een verschil met Mexico en Midden-Amerika.

Maar Valparaiso had wel iets. Het is heel mooi gelegen aan een baai en daarrond liggen een tiental heuvels, waar zich telkens een andere wijk bevindt. De heuvels zijn zo steil dat je er telkens met een zeer antieke lift naar toe moet. En bovenaan heb je dan een prachtig zicht. Gelukkig zijn er nog heel wat oude huizen bewaard gebleven en was er ook een ontroerend mooi openluchtmuseum. De huizen van Pablo Neruda vielen dan weer dik tegen, maar ze hadden wel een magnifiek uitzicht. We bezochten ook de oude gevangenis, die zogezegd omgetoverd was tot tentoonstellingsruimte. Alles lag er heel vervallen en verlaten bij en we werden rondgeleid door een ex-gedetineerde, die heel vrolijk vertelde hoe en waar hij een gracht had gegraven om te ontsnappen. Helemaal veilig voelde ik mij daar niet echt. En ´s avonds werd dat gevoel bevestigd, (zie Gil) Een stad, het blijft altijd uitkijken.

 

Hoog op de gele moto, ...

Geef ons dan maar de natuur hier. Na een mooi, maar niet echt spectaculair middenstuk ging het na Valparaiso letterlijk en figuurlijk weer bergop. De weg naar Mendoza gaat over de Andes en is vooral na de grens adembenemend: bergen in de meest onvoorstelbare pasteltinten en even een glimp van de hoogste berg hier, de Aconcagua.

Maar toen begon de grote hitte. We hadden er zo naar verlangd, naar een lekker warm zonnetje. En nu kregen we de volle laag. Dus dat werd overschakelen naar ons oud systeem: opstaan voor dag en dauw. Van 7 tot 9 was het zalig rijden. Daarna begon alles te zinderen. Tot 45 graden. We zorgden dat we voor de middag ter plaatse waren en hielden dan zoals iedereen hier een hele lange siëst. De avonden waren dan weer zalig,

Zo reden we op 4 dagen naar Salta, het noordwesten van Argentinië via een zeer gevarieerde route: van pampa over woestijn naar tropische jungle met afwisselend wijngaarden, reuzecactussen, tabak en suikkerriet. En tot slot de quebrada de Cafayate, een wondermooie canyon, een kruising tussen de Grand Canyon en Arches. Subliem!

 

Salta

En nu zitten we in Salta, een drukke, maar aangename stad, waar we even op adem konden komen en alles laten herstellen, wassen, naaien en uitschudden. Dus kunnen we er weer fris tegenaan. Morgen beginnen we aan onze laatste grote uitdaging, de altiplano, een immense zoutvlakte op zeer grote hoogte. Hopelijk helpen de cocabladeren. Daarna gaan we terug noordwaarts, want verder zuidelijk begint de invloed van de Boliviaanse winter en regen. En zo te horen doet het daar lelijk. Eergisteren hadden we hier ook een onweer. Maar nu is het prachtig weer. Dus duimen maar.

 

De barre tocht naar San Pedro

We waren goed voorbereid. Een jonge Duitser had de tocht over de Noordelijke pas van de Andes pas gemaakt en alles was geasfalteerd. We vertrokken vrijdag 29 januari. Route 51. Plots ripio 30 km (Hee Mof!) Dan een stuk prachtige weg maar met badenas met modder en water(beddingen) 130 km, maar geen kat te zien...??? Dan terug ripio 20 km. Wat gebeurt er? 

In het knooppunt San Antonio de los Cobres kon je kiezen: 100 km ripio of 140 km ripio. De garçon in de hosteria verzekerde ons dat de 140 km veel betere en veel stevigere ripio was. De onnozelaar. We begonnen eraan. Het was de ellendigste ervaring ooit: mul zand, losse kiezel in dikke lagen, wasbord zo hevig dat mijn spatbord afbrak. Uren ploegden we voort in 1ste, soms in 2de. 

Na 4 uur stopte een camioneur en zei dat we een afslag moesten nemen naar Catua, want dat de ripio nog erger werd en dat er nog 150 km bovenop kwamen. Ik kon niet meer, de motor ook niet, we liepen allebei bloedheet. De voorrem fade en weigerde. Eindelijk in Catua vonden we een plaats voor de nacht bij mensen daar.

De volgende morgen stonden we geradbraakt op, 165 km ripio eiste zijn tol. Starten, de motor deed het niet, de hoogte 4200 m eiste zijn tol en de olie was enorm geslonken. Ik vulde bij met mijn reserve. Ok, hij startte moeizaam. Laden en vertrekken. Pats! De versnellingskabel brak. Gelukkig had ik een reserve bij.

Dus 45 km naar de asfaltbaan. Een makkie dachten we. En toen begon het moeilijkste stuk. We kwamen aan 5 km per uur, afgrijselijk. Na elke 5 km de moto en de chauffeur laten koelen. Afdalingen in mul zand. Horror. Maar na 15 km werd de ripio bereidbaar. En toen de asfalt. Marleen knlielde neer en kuste hem, tot grote verbazing van 2 auto's vol Chilenen.

En nu naar de grens. De Argentijnse kant was vreselijk: 2 uur aanschuiven in de zon op 4600 m hoogte.

En dan naar de volgende grenspost Chili: waar is die? 160 km verder in San Pedro. 160 km door de hoogvlakte , dalend in die woestijn van 4600 naar 2400 meter, zand, stenen, rotsen, nitraat- en kopermijnen. En 1 plant met een plaatje erbij: Give me water! In San Pedro kwamen we afgetuigd aan. En dan een enorm verkommerde camping met hevig opwaaiende wolken woestijnzand.

 

Iemand zei ooit: Als je van je moto houdt, rij je die weg niet! Sorry Tango! Ze hebben ons bedrogen...

 Na dit hadden we een groot geschenk tegoed en dit kwam: Pan de Azucar! Waarover later meer.

Gil

Dit zijn reisverhalen van Gil en Marleen, een koppel dat vrij en frank Argentinie en Chili doorkruisen, hun eigen Dakar achterna. Heb je zin in meer avonturen? Dan heb je geluk, want zij komen op 3 maart in Via via hun verhaal vertellen. Ik zou zeggen, trotseer even de regen, de zondvloed in de stad, trek je laarzen aan en kom genieten van deze hartverwarmende avond!

via via

chili 324

san telmo

om 20u.

PS. regen of niet, de tap zal niet droog staan!

22:42 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

19-02-10

Samenwerking scholen Argentinie-Belgie

Scholenbanden in Argentinië: samenwerking met de Argentijnse NGO Agreste

De bedoeling van de bijeenkomst van 10 februari 2010 was de consolidatie van de samenwerking met de Argentijnse NGO Agreste en het vormgeven van het vrijwilligerswerk in Argentinië.

foto vergadering bij AGRESTE 10 februari 2010

Aanwezigen:

Geert Beeckmans (coödinator Twinningsproject Saludos);

Joel Swartenbroek (medewerker van twinningsproject Saludos);

Marisa Young (Vice-Presidente – Fundación Agreste);

Julián Varela (Director Ejecutivo – Fundación Agreste)

Verontschuldigd: Reinhilde Remaut (voorzitster Vlamingen in Argentinië) en Luc Pirson (Cultureel Attaché, ambassade van België in Argentinië)

Geert zal in België nakijken of we materiaal kunnen doneren aan Agreste en de scholen (computers, boeken, spelen,...). Reizigers of vrijwilligers kunnen bijvoorbeeld materiaal meebrengen. Zo kunnen we transportkosten beperken.

De directeur van Agreste licht toe dat er een mogelijkheid is om samen te werken met het Tropisch Instituut van Antwerpen en andere Belgische instituten die door de ambassadeur van België (mevrouw Cristina Funes-Noppen) en de verantwoordelijke van FIT (Jan De Moor) zijn gesuggereerd.

Binnenkort zullen er bijeenkomsten georganiseerd worden om na te gaan hoe Belgische en Argentijnse bedrijven de schoolprojecten kunnen ondersteunen.

De NGO maakt ‘vrijwilligerspakket’ van 3 maanden en 6 maanden. Op vraag van Geert zal het mogelijk zijn om binnen het twinningsproject Saludos ook een periode van min. 2 weken en max. 1 maand’ vrijwilligerswerk te doen.

Vanaf maart zijn er twee Vlaamse vrijwilligers actief in verschillende Argentijnse scholen. Een van hen heeft een beurs aangevraagd bij de Europese Commissie. Ook stagiairs van hogescholen en Universiteiten kunnen via Agreste begeleid worden.We zullen in de toekomst ook nagaan hoe we – naast studenten - ook profesionelen en zelfs personen met pensioen als vrijwilliger kunnen betrekken bij het uitwisselingsproject.

Verder bekijken we of we sponsors kunnen vinden om een deel van het vrijwilligerswerk en de ondersteuning van de vrijwilligers te bekostigen.Op vraag van Geert zal Agreste de scholen van het project Saludos in het begin van het schooljaar bezoeken. Het contact tussen de scholen en Agreste is namelijk belangrijk voor de verdere begeleiding in het twinningsproject en de ondersteuing van vrijwilligers die in de scholen willen werken en cursussen volgen.

Tijdens deze bijeenkomst overhandigde Geert aan Agreste het akkoord om het logo te gebruiken van o.a. vzw ARG-Gent en VVOB (Vlaamse Vereniging voor Ontwikkelingssamenwerking en Technische Bijstand). Van zodra deze akkoorden ondertekend zijn kan Agreste in Argentinië extra sponsors aantrekken voor het project.

De directeur van Agreste gaf enkele affiches mee waarmee we in universtiteiten en in de ambassade kandidaat-vrijwiiligers kunnen informeren over de mogelijkheden in Argentinië. Joel zal de affiches op de website van Agreste gebruiken om informatie te verspreiden in bijv. Leuven. Iedereen die informatie wil of op een of andere wijze wil helpen aan het twinningsproject tussen Argentijnse en Vlaamse scholen, kan terecht op het e-mailadres: geert_beeckmans@yahoo.fr

Geert Beeckmans

De website van Agreste: www.fundacionagreste.org.ar

Programma Murga Belga in Buenos Aires

Hey rein

 

Bedankt om er gisteren bij te zijn!

Hoop dat het voor jullie boeiend was. Vanavond, vrijdag, en morgen, zaterdag, treden we op in de ROjas met La Matraca om 20u30.

Volgende week vrijdag 26/2, spelen we aan de Esma om 20u en zaterdag 27/2 om 16u.

Kom zeker kijken als je kan.

Verder is onze planning ongelooflijk druk, van hier naar daar veel workshops en ontmoetingen met andere murga's

we love it!

groetjes

femke

MurguerosIn Argentina_2

Plan ESMA

Het rode ballonnetje met de A is EMSA.

 


Ver mapa más grande

16:48 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

18-02-10

Belgische murga in BA

CECI N'EST PAS UNA MURGA: 9 Vlaamse murgueros trekken naar de bakermat van de Murga in Buenos Aires, Argeninië

Onder leiding van artistiek trekker Enrique Noviello (zelf een vroegere Argentijnse murguero) van de Antwerpse murga Los Murginales, en Andres Lübbert, documentairemaker, gaan de Vlaamse murgueros op zoek naar de traditie van de MURGA.

 

IMGP3991

Samen met lokale murga’s in Buenos Aires zullen zij workshops van de 4 murga-disciplines volgen (woord, muziek, dans en kostuum) en repeteren in de straten tijdens de corso(parade) en het carnaval. Met La Matraca, de murga van Coco Romero (murga-kenner bij uitstek), zullen zij optreden in Centro Cultural Ricardo Rojas ( www.rojas.uba.ar). Deze Vlaamse murga-delegatie heeft bovendien de eer te mogen paraderen tijdens de corso van El Museo de La Memoria, de vroegere Esma. Sinds enkele jaren gedenken De Moeders van de Verloren Kinderen hier de verdwijningen van duizenden mensen die hier gefolterd en gedood werden tijdens de militaire dictatuur. De murgueros zullen ook op zoek gaan naar de roots van de Argentijnse murga’s d.m.v. interviews die geregistreerd worden op film.

 

De naam 'Ceci n'est pas una murga', afgeleid van de surrealistische werken van Magritte, betekent dat we surrealistische Murga zijn volgens de Argentijnse traditie. Murga’s in Vlaanderen zijn immers beïnvloed door verschillende stijlen, waaronder ook de fanfareritmes, en ze maken deel uit van een sociaal-artistiek project. In Argentinië bestaat er een grote murga-traditie met specifieke ritmes en dansen. Uiteindelijk behoren de Murga’s tot dezelfde familie, vandaar Ceci n’est pas una Murga.

 

Het is een uitwisselingsproject waarbij de knowhow van Murga gedeeld wordt en we willen leren van lokale praktijken. Nadien wordt de documentaire vertoond aan de Vlaamse murga’s en het bredere publiek. De ervaringen van deze uitwisseling worden via workshops teruggekoppeld naar de eigen murga’s.

De reizigers:

Enrique Noviello: artistiek leider en saxofonist (Los Murginales)

Marc Pauwels: tenorsax (Los Murginales)

Joke Bosmans: sax (Murga Agrum)

Loes Minnebo: trombone (Fata Murgana)

Nele Paelinck: accordeon (Lamourgaga)

Frank Mercado: percussie (Murgalova)

Joana Rossi: danser (Los Murginales)

Lore Huysmans: woord (Murgalova)

Andres Lübbert: documentaire maker

Femke Vanpoucke: productie (Murga vzw & Arenberg) - kostuum (Lamourgaga)

Reisdata:

1 - 11 februari: Voortraject Enrique en Andres

12 - 28 februari: 'Ceci n'est pas una murga' met alle murgueros

Reisverslag:

Hun ervaringen tijdens de reis zullen we steeds ook berichten: hou het nieuws dus in het oog! En natuurlijk wordt iedereen nadien uitgenodigd om de documentaire te bekijken.

In de pers:

Interview met Enrique Noviello van Los Murginales in La Nacion: www.lanacion.com.ar

Agenda Centro Cultural Rojas: www.rojas.uba.ar

link

meer foto's van Luc Verhaegen

17:54 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

Nieuws uit Vlaanderen


Viw-Brussel, het wereldwijde netwerk van uitgeweken landgenoten biedt u als lokale sympathisant een uitzonderlijke korting aan om van het ledenpakket van VIW-Brussel te genieten. Dit als valentijngeschenkje.
Neem snel een kijkje op
http://www.viw.be/mailing_valentijn_feb10.htm

 

 

  Beste VIW-Sympathisant,

Vlamingen in de wereld beveelt u warm aan:

Flanders Today

Flanders Today is een wekelijkse onafhankelijke publicatie in het Engels over alles wat er reilt en zeilt in Vlaanderen bestemd voor de ‘international community’ die in Vlaanderen en Brussel werkt en woont. Flanders Today wordt ook in het buitenlan

d verspreid via de diplomatieke posten via elektronisch via een ezine. Kijk op www.flanderstoday.eu voor gratis abonnementen, persoverzichten and more things to do in Flanders… Schrijf je in en ontvang het ezine wekelijks in jouw mailbox. Een echt hebbeding, ook al woon je mijlenver van Vlaanderen. In de jongste editie wordt VIW trouwens voorgesteld.

Veel leesplezier,
met vriendelijke groeten,

Het VIW-team

 

logo_titre-Flanderstoday

Politicians are this week calling for zero tolerance on street crime in Brussels, following a series of violent incidents over past weeks. In Flanders Today, we report on the events that have led to a national debate on crime in the capital and analyse the various solutions that are being proposed. We also report on calls from both unions and employers for bold measures to boost jobs in Belgium following the closure of the Opel Antwerp car plant.  

In our cover story this week, we take a peep inside the world of burlesque as Radio Modern introduces this discreet erotic entertainment to Flanders. Our reporter goes behind the scenes to find out about the first burlesque dance group in Belgium and talk to some of the women who have signed up.

For our special focus this week, we track down a Flemish woman who has worked for the past 37 years for a Belgian development cooperation agency based in Ecuador. She tells us how she helped the current president gain a scholarship to study in Belgium and what it means to be flamenca (Flemish) in South America.

Our main arts story this week takes us to Bozar in Brussels, where exquisite works by Mexican painter Frida Kahlo are on display as part of a major Mexico festival. We also take a look inside a new design studio in Antwerp that evokes the contemplative mood of a church.

The next installment in our series on winter walks also has a contemplative theme as we take a stroll in the woods around Westmalle Abbey. We end the walk, of course, in a café where you can try out one of the abbey’s acclaimed Trappist brews.

This issue also contains our regular columnists commenting on aspects of Flemish life. Our political columnist Anja Otte praises the speaker of the Flemish Parliament for making the debating chamber more exciting, while our language expert Alistair MacLean wonders at a conman who almost managed to talk his way into test driving a Rolls Royce at the Brussels Car Show.  

Derek Blyth

13:27 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook | |

09-02-10

vraagje

Geachte,
Wij zijn volop onze verhuis aan het regelen naar België. Het enige wat ons zorgen baart, is de hoeveelheid kleding en boeken die tot in de Lage Landen zou moeten geraken (we spreken toch al gemakkelijk over 9 grote dozen). Heeft iemand ervaring hier op de (altijd informatieve, trouwens) blog? Tips en raad zijn altijd welkom op ppadmalc@hotmail.com.

Alvast enorm bedankt,
Pieter Mathot

01:26 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook | |