20-02-10

Dakar op zn Vloms

Waar vier je Kerst? In Patagonië: Goe zot!

1.
Hoe leit Marleneke hier in de kou
    Ziet eens hoe alle haar ledekens beven
    Ziet eens hoe dat ze weent en krijt van rouw!


Kerstavond in Patagonië


Na 90 km zeer moeilijke gravel waren we in het Parque Torres del Paine. Dan nog 7 waanzinnige kms naar de camping bij het Hosteria. Een prachtige camping met zicht op de Torres, de torens...Een camping met alles op en aan: grote tafel, warme douches , firepit en gratis hout. Dus een Kerstvuur.
Toen begon het te regenen. Maar ons vuur doorstond alles. Toen stak er een hevige wind op. Maar we boerden voort. Onze enorme koteletten waren er gereed voor. Vuur uiteen en ons rooster de asse op. Happy Hour met rukwinden. De sintels en gensters vlogen in het rond. Een wijntje, nog regen, nog wind! De os en de ezel zaten bij het vuur. En  een groep paarden kwam af. Ruig, maar toch boeiend. En we waren duidelijk niet onder het comfort begraven! Nog een pintje om de spuitende adrenaline te doven. Dan de tent in, met ons erin zou ze waarschijnlijk niet wegwaaien!
En net voor we verdwenen verscheen er een witte hengst! Mijn heilig teken: eerst een witte hengst in Indië, dan een wit konijn tussen de treinsporen in Azerbeidjan: Deze reis is gezegend!


2. Ben ik de oorlog vergeten?


Mijn verjaardag in El Calafate, dicht bij Perito Moreno, de ongelooflijke Gletsjer. Het was koud en het Happy Hour deed het weer. Een camper met 2 Duitsers stopte naast ons. De whiskys werden vergeleken. Tjing, jamas, serefe! En Tom voegde er een nieuwe bij Salud y forca el canud! Je mag 3 keer raden wat canud betekent...
Toen Marleen verklapte dat ik 72 werd, begon Tom met zijn hoofd tegen een boom te kloppen. I'm so weak! 72 en dan op een moto! Is dat niet koud? We somden de 8 lagen van onze kledij op. Ja, eigenlijk zijn jullie dus 2 rijdende ajuinen. Salud! Tom: I'm drunk! I`m so weak!


3. Oudejaar onze koninginnerit.


Mijn koningin was ziek.Maar we moesten terug naar het zuiden. Het was echt guur weer. We planden een tocht in 2 dagen. Maar het hotel halfweg was zo beneden alle peil: het stonk, dat we besloten door te rijden , dus nog 200 km erbij en de grens terug over naar Chili.
Dus we reden ons record: 510 km. In Puerto Natales een warm bad in, en dan een lekker restaurant met carpaccio van zalm, lamsbout en Shajarma. Terug in ons hotel verbroederd met een Braziliaanse motorclub. 2010 wordt tuf en tof!
Gil

Valparaiso: vervallen paradijs

Als we met de moto reizen mijden we zoveel mogelijk grote steden. Het is altijd een heel gedoe met de bagage en ook om een veilige plek te vinden voor de moto. En daarbij komt nog dat Argentinië en Chili echt niet gezegend zijn met mooie steden en dorpen. Nog nooit zoveel lelijks bijeen gezien. Buiten het rechte stratenplan en een mooi centraal plein vol prachtige bomen is er totaal geen stadsplanning. Iedereen bouwt er maar op los. Wat een verschil met Mexico en Midden-Amerika.

Maar Valparaiso had wel iets. Het is heel mooi gelegen aan een baai en daarrond liggen een tiental heuvels, waar zich telkens een andere wijk bevindt. De heuvels zijn zo steil dat je er telkens met een zeer antieke lift naar toe moet. En bovenaan heb je dan een prachtig zicht. Gelukkig zijn er nog heel wat oude huizen bewaard gebleven en was er ook een ontroerend mooi openluchtmuseum. De huizen van Pablo Neruda vielen dan weer dik tegen, maar ze hadden wel een magnifiek uitzicht. We bezochten ook de oude gevangenis, die zogezegd omgetoverd was tot tentoonstellingsruimte. Alles lag er heel vervallen en verlaten bij en we werden rondgeleid door een ex-gedetineerde, die heel vrolijk vertelde hoe en waar hij een gracht had gegraven om te ontsnappen. Helemaal veilig voelde ik mij daar niet echt. En ´s avonds werd dat gevoel bevestigd, (zie Gil) Een stad, het blijft altijd uitkijken.

 

Hoog op de gele moto, ...

Geef ons dan maar de natuur hier. Na een mooi, maar niet echt spectaculair middenstuk ging het na Valparaiso letterlijk en figuurlijk weer bergop. De weg naar Mendoza gaat over de Andes en is vooral na de grens adembenemend: bergen in de meest onvoorstelbare pasteltinten en even een glimp van de hoogste berg hier, de Aconcagua.

Maar toen begon de grote hitte. We hadden er zo naar verlangd, naar een lekker warm zonnetje. En nu kregen we de volle laag. Dus dat werd overschakelen naar ons oud systeem: opstaan voor dag en dauw. Van 7 tot 9 was het zalig rijden. Daarna begon alles te zinderen. Tot 45 graden. We zorgden dat we voor de middag ter plaatse waren en hielden dan zoals iedereen hier een hele lange siëst. De avonden waren dan weer zalig,

Zo reden we op 4 dagen naar Salta, het noordwesten van Argentinië via een zeer gevarieerde route: van pampa over woestijn naar tropische jungle met afwisselend wijngaarden, reuzecactussen, tabak en suikkerriet. En tot slot de quebrada de Cafayate, een wondermooie canyon, een kruising tussen de Grand Canyon en Arches. Subliem!

 

Salta

En nu zitten we in Salta, een drukke, maar aangename stad, waar we even op adem konden komen en alles laten herstellen, wassen, naaien en uitschudden. Dus kunnen we er weer fris tegenaan. Morgen beginnen we aan onze laatste grote uitdaging, de altiplano, een immense zoutvlakte op zeer grote hoogte. Hopelijk helpen de cocabladeren. Daarna gaan we terug noordwaarts, want verder zuidelijk begint de invloed van de Boliviaanse winter en regen. En zo te horen doet het daar lelijk. Eergisteren hadden we hier ook een onweer. Maar nu is het prachtig weer. Dus duimen maar.

 

De barre tocht naar San Pedro

We waren goed voorbereid. Een jonge Duitser had de tocht over de Noordelijke pas van de Andes pas gemaakt en alles was geasfalteerd. We vertrokken vrijdag 29 januari. Route 51. Plots ripio 30 km (Hee Mof!) Dan een stuk prachtige weg maar met badenas met modder en water(beddingen) 130 km, maar geen kat te zien...??? Dan terug ripio 20 km. Wat gebeurt er? 

In het knooppunt San Antonio de los Cobres kon je kiezen: 100 km ripio of 140 km ripio. De garçon in de hosteria verzekerde ons dat de 140 km veel betere en veel stevigere ripio was. De onnozelaar. We begonnen eraan. Het was de ellendigste ervaring ooit: mul zand, losse kiezel in dikke lagen, wasbord zo hevig dat mijn spatbord afbrak. Uren ploegden we voort in 1ste, soms in 2de. 

Na 4 uur stopte een camioneur en zei dat we een afslag moesten nemen naar Catua, want dat de ripio nog erger werd en dat er nog 150 km bovenop kwamen. Ik kon niet meer, de motor ook niet, we liepen allebei bloedheet. De voorrem fade en weigerde. Eindelijk in Catua vonden we een plaats voor de nacht bij mensen daar.

De volgende morgen stonden we geradbraakt op, 165 km ripio eiste zijn tol. Starten, de motor deed het niet, de hoogte 4200 m eiste zijn tol en de olie was enorm geslonken. Ik vulde bij met mijn reserve. Ok, hij startte moeizaam. Laden en vertrekken. Pats! De versnellingskabel brak. Gelukkig had ik een reserve bij.

Dus 45 km naar de asfaltbaan. Een makkie dachten we. En toen begon het moeilijkste stuk. We kwamen aan 5 km per uur, afgrijselijk. Na elke 5 km de moto en de chauffeur laten koelen. Afdalingen in mul zand. Horror. Maar na 15 km werd de ripio bereidbaar. En toen de asfalt. Marleen knlielde neer en kuste hem, tot grote verbazing van 2 auto's vol Chilenen.

En nu naar de grens. De Argentijnse kant was vreselijk: 2 uur aanschuiven in de zon op 4600 m hoogte.

En dan naar de volgende grenspost Chili: waar is die? 160 km verder in San Pedro. 160 km door de hoogvlakte , dalend in die woestijn van 4600 naar 2400 meter, zand, stenen, rotsen, nitraat- en kopermijnen. En 1 plant met een plaatje erbij: Give me water! In San Pedro kwamen we afgetuigd aan. En dan een enorm verkommerde camping met hevig opwaaiende wolken woestijnzand.

 

Iemand zei ooit: Als je van je moto houdt, rij je die weg niet! Sorry Tango! Ze hebben ons bedrogen...

 Na dit hadden we een groot geschenk tegoed en dit kwam: Pan de Azucar! Waarover later meer.

Gil

Dit zijn reisverhalen van Gil en Marleen, een koppel dat vrij en frank Argentinie en Chili doorkruisen, hun eigen Dakar achterna. Heb je zin in meer avonturen? Dan heb je geluk, want zij komen op 3 maart in Via via hun verhaal vertellen. Ik zou zeggen, trotseer even de regen, de zondvloed in de stad, trek je laarzen aan en kom genieten van deze hartverwarmende avond!

via via

chili 324

san telmo

om 20u.

PS. regen of niet, de tap zal niet droog staan!

22:42 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.