23-11-09

Filmavond in VIA VIA

De cinemazaal van de BIB is vernieuwd. Er is een nieuwe DVD-speler en hij is volledig uitgetest. We zullen dus de avond zelf niet meer voor verrassingen komen te staan.

De filmavond gaat door op 3 december en we vertonen:

AANRIJDING IN MOSCOU

15173.thumb

deze film werd geschonken door een artist van de Fundacion Patagonista, Koen Vromman van het Oesbekistaanse filmgenootschap

Waar: VIAVIA SAN TELMO, chile 324

Wanneer: 3 dec 2009 om 20.15

Inkom: even inschrijven zodat we de zaal kunnen installeren

De film:

Matty is huismoeder. Johnny is truckchauffeur. Zij is 41. Hij is 29. Ze rijden tegen elkaar aan op een parkeerterrein van een supermarkt en hebben een vlammende ruzie over wie nu eigenlijk in de fout is. Meteen het begin voor een romantisch verhaal vol drama en humor.

De film speelt zich af in het Gentse en in hetzelfde sappige dialect. Het is een pareltje van het Belgische filmlandschap, hoewel hij niet de aandacht heeft gekregen van Loft, is hij al de lof die hij hier en daar kreeg, zeker waardig. Schitterend vertolkt door 2 acteurs van de allerhoogste plank. Ook veel minder voorspelbaar dan men zou denken.

Van leden van onze website uit België kreeg ik dit intervieuw met Jurgen Delnaet, Johan Heldenbergh doorgestuurd, waarvoor mijn hartelijke dank!

Dag Rein,

Met plezier lezen we over jullie activiteiten in het verre Buenos. Met vele Argentijnse vrienden zijn we internetgewijs verbonden (powerpoints en bromas doorsturen lijkt wel een nationale sport bij jullie).
We lazen over de projectie van Aanrijding in Moscou, een hit die hier meer dan 1 jaar in Studio Skoop in Gent liep en tal van prijzen overal won. Ik ben er wel wat mee verbonden omdat twee van de hoofdrolspelers (de twee venten van Barbara Srafian) oud-leerlingen van mijn (ex-)school (Don Bosco Zwijnaarde) zijn. De regisseur zat ook tot de derdes bij ons en één van de scenarioschrijvers heeft ook 1 of 2 dochters bij ons op school lopen. In bijlage stuur ik u ter info een interview dat ik vorig jaar afnam van beide oud-leerlingen-acteurs en dat gepubliceerd werd (met mooie foto's die in de drukkerij zijn) in ons oud-leerlingenblad. Nunca sabes si puedes utilizarlo.
Vele groeten en doe verder met je goede werk
Jean-Marie Schepens

 

Beginnend bij het begin, hoe en waar voelden jullie voor het eerst de toneelmicrobe?

 

Jurgen: “We moeten hier niet ver lopen, in de Minard bij Romain De Coninck. Het was niet zozeer het stuk zelfs dat mij zot maakte, maar de aanloop naar de schouwburg: samen met heel de familie op stap, naar een andere wereld, aanschuiven, de verwachting en spanning voor ze het doek openden (dat deden ze toen nog). Daar sprong de vonk.”

 

Johan: “Ook met een hele bende naar het theater van Romain, vooral tijdens de Gentse feesten. Dat was toen zo’n succes dat wij al na de voorstelling in de rij stonden om onze tickets te kopen voor het VOLGEND jaar! Ook in de jeugdbeweging speelden we toneel. En ik was misdienaar in Ledeberg, in de mis die op TV kwam. Camera’s op mij: spelen geblazen!”

 

Heeft DBZ jullie iets gebracht op gebied van toneel?

 

Jurgen: “Niet die stukken van de tweedes. Dat kwam niet goed uit: de repetities waren vaak over de middag en ik ging naar huis in Zwijnaarde eten, ook geen minivoetbal of andere middagdinges voor mij. Maar later schreven en speelden we from scratch ‘De verschrikkelijke opkomst van Marbo V’ met Daniël Van Rijsselberghe. En in het laatste jaar stond ik op de planken met een monoloog van Isaac Singer, geregisseerd door hier mijn interviewer Rudy De Vuyst. Een gedurfd iets, toen. (nu nog nvdr)

 

Johan: “Ach, Roodhaar in Blauwland. Schitterend toch, de titel alleen. Ik kreeg daarbij iets naar mijn kop, van auteur Karel Verleyen zaliger, dat mij voor mijn leven zou tekenen: ‘Heldenbergh, verdomme, gij hebt hier ’t meeste talent, maar ge doet geen kloten!’ Waarvan ik alleen het eerste deel van deze samengestelde, nevengeschikte zin onthield natuurlijk. In de 5des heb ik ook meegedaan in een stuk over een rechtszaak met een mevrouw, die regisseerde, ben haar naam vergeten. David Slosse deed mee in het stuk.” (niet terug te vinden in de hectaren van het geheugen van de redactie, oplossingen welkom nvdr)

 

Vertel een keer iets uit jullie vorig leven, dat op Don Bosco Zwijnaarde.

 

Johan: “Ach, mijn pubertijd was niet evident. Niet al te begoed van thuis, niets doen en geen

goed student, al eens buitengesmeten op Sint-Barbara – maar wie niet? – , eens dubbelen, te veel sociale activiteiten. Ik had bijvoorbeeld die weddenschap op DBZ met die jongen naast mij om zo lang mogelijk de les te storen zonder gestraft te worden. Zo trok ik het raam open, klom naar buiten, plukte enkele bloemen en gaf het ruikertje af aan de lerares. Geen straf en jui, gewonnen!”

 

Jurgen: “Guido Simoen, misschien de kalmste of redelijkste leraar op DBZ, en ook één van de aangenaamste, is bij mij eens ontploft. Hij werd nooit rood, toen wel. Zijn stem sloeg over in opera-rood toen mij met tremolo schel toeschalde: Delnaet, doe ne keer normaal!

Johan: “En Vens heeft zo eens het bloed van onder mijn nagels gepest door in een discussie over abortus wel tot vijftien keer toe mij te vragen ‘Et pourquoi?’ Ik pas die techniek nu ook toe als ik les geef.” (dat les geven even verklaren a.u.b.)

 

Jullie liepen langs een verschillend parcours naar het beroep van acteur, Jurgen, jij deed eerst vertaler-tolk en daarna conservatorium, en Johan jij ging direct na de humaniora voor acteur aan de Studio Herman Teirlinck. Welk advies zou je geven aan een afstuderend DBZ-er die acteur/actrice wil worden?

Jurgen én Johan (bijna uit één mond): “Acteur is het schoonste beroep ter wereld! Maar om een dik belegde boterham moet je het zeker niet doen. Als je het wil doen, trek je niets aan en doe het! Kom voor je zelf op en olie drijft altijd boven!”

 

Jurgen: “Maar eigenlijk kan ik geen algemeen advies geven. Ik zou eerst willen spreken met die gasten. Je riskeert niets door mee te doen aan de toelatingsproef. Daar moet je in elk geval toch door en zo krijg je ook een kijk op wat je kunt of wat het moet worden. Je moet twee teksten brengen, een opgelegde en een zelf gekozene, en een lied. Man, aan het conservatorium breken ze je eerst helemaal af om je dan weer op te bouwen. Het is eigenlijk meer een persoonlijkheidsopleiding dan een acteursopleiding.”

 

Johan: “Als kind, als jongere snapte ik niet dat ik moest ophouden met spelen en moest volwassen worden. Ik heb veel geluk dat ik ben mogen blijven spelen. Je moet ook voor je zelf opkomen. Ik heb gewerkt om mijn studies te betalen. Ik wil ook nog waarschuwen voor dat toelatingsexamen. Dat is soms zeer confronterend als je nog vers uit het middelbaar komt. Ik was al wat ouder en dat was welkom.”

 

Jurgen: “Inderdaad. Mij spijt het helemaal niet dat ik eerst vertaler-tolk gedaan heb, integendeel, ik was niet klaar voor het conservatorium vlak na de humaniora. Wel had ik het geluk mee te kunnen spelen in studententoneel, Groenten uit Balen, de Strontschieting van Bologna enz. Op het conservatorium was het niet evident. Tot ik er Sam Bogaerts en Lucas Van Der Vorst leerde kennen. Ineens was de twijfel weg: ziedewel da’ge ’t kunt! En ik deed eigenlijk niets speciaal anders dan ervoor.”

 

Johan: “Je moet inderdaad de chance hebben de bevlogen en juiste mensen te leren kennen. Bij mij was dat b.v. Herman Gillis. Dan kwam de TV-serie ‘Ons geluk’ en dan wou ik, moest ik ‘springen’, mij smijten, niet meer rationeel. Na Ten Oorlog wou ik stoppen, maar toen ontmoette ik Arne Sierens en hij ‘bevloog’ mij weer. Hij heeft de truc om bruine zeep te gebruiken. Hij schuift er iets tussen waardoor je een effort moet doen om niet uit te schuiven en je recht te houden. Zo acteer je veel intenser. Speel je scènes eens op ijs, op glasscherven, op een evenwichtsbalk. Schakel in dat obstakel. Zeg eens ‘Ha, dat is lang geleden dat ik je nog eens zag!’ met die bruine zepen. Je zegt het telkens helemaal anders. Boeiend!”

 

Is dat niet lastig telkens die ellenlange teksten uit het hoofd te moeten leren en dan tientallen keren tot vervelens toe te moeten opdreunen?

 

Jurgen: “Je leert het niet stomweg van buiten, hé! Je moet eerst de tekst begrijpen. Wat zeg ik: een tekst inoefenen, dat is hyperbegrijpend lezen!”

 

Johan: “Neen, de tekst brengen op toneel, daarvan ebt de kick niet zo snel weg, hoor. Zo speelden we 206 keer ‘Allemaal indianen’ van Arne Sierens. Daar gebeurt ook zo veel in dat er altijd iets te beleven valt. Kijk, de 205de keer, de voorlaatste, dat was onze allerbeste voorstelling. Vele mensen zaten ademloos en we waren zelf ook gepakt. Neen, het kan blijven boeiend zijn.”

 

Is een opleiding unbedingt nodig in de sector, voor acteur of scenarioschrijver?

 

Johan: “Goh, het kan ook zonder school. Zijn boek over scenarioschrijven opent de befaamde

Thomas McKee met ‘Alles wat ik formuleer, moet je weggooien’, 90% wordt volgens de regels geschreven en is daarom voorspelbaar en daarom geloof ik er niet echt in. Voor acteurs kan het misschien ook. Toch erger is mij aan advertenties van sommige (nieuwe) productiehuizen als ze uitpakken met ‘Actrices gezocht, geen ervaring vereist’. Heb ik toch bedenkingen bij.”

 

Aanrijding in Moscou (met c gelijk Bosco, merkt Johan op) werd een filmhit. De officiële recensies waren oké, maar het publiek was echt zeer enthousiast. Hoe komt dat?

 

Jurgen en Johan, alweer één spreekbuis: “Toch fijn? Je doet het toch voor het publiek. Prachtige commentaren in het gastenboek op de website. Een keer Gent normaal, geen Gent heavy of Gent touristique van de flikken, maar zeer herkenbaar, ook allemaal op locatie gedraaid, Ledeberg echt. De scenarioschrijvers Jean-Claude Van Ryckeghem en Pat Van Beirs wilden al lang zo’n levensecht, eerlijk verhaal schrijven vanuit hun jeugd en leefwereld.”

 

Johan: “Met scènes die bijna letterlijk uit levens gekopieerd zijn. Mijn moeder had een déja vu van de scène waar Barbara (Sarafian nvdr) beslist om terug te keren naar het café. Ze heeft in een identieke situatie gestaan. Nog iets: de regisseur Kristof Van Rompaey heeft ook op DBZ gezeten, maar net als ik, het daar niet afgemaakt. Één van de redenen waarom ik toegehapt heb om mee te spelen in de film!”

 

Jurgen: “Ik kan me geen betere debuutsituatie voorstellen: 50 man die 20 dagen voor 1 doel gaan is een intense belevenis. Ja, er was wel eens een hevige uitbarsting, wat wil je als je 15 tot 18 uur per dag bezig bent. Maar misschien was alles wel te goed voor mij als start. De vraag duikt op: gaat het nog zo goed worden?”

 

Hoe kan het zo tragisch en komisch tegelijk zijn?

 

Jurgen: “De beste humor breng je door zo serieus mogelijk te doen. Zo was mijn vertolking van Mona Lisa eerst zelfs te goed.”

 

Wat denk je als je je zelf terugziet op het grote scherm?

 

Johan: “Ach, ik ken mijn tics wel, mijn vest even optrekken en goed laten vallen. Ik zie mij ook telkens met mijn lip iets doen. Dat is omdat ik een droge mond krijg enzovoort. Maar goed, ik heb er leren mee leven. Misschien ben ik voor deze rol wel ietsje te jong.”

 

Hebben jullie nog een droom, zo van ‘dat wil ik nog eens realiseren’ in mijn leven?

 

Jurgen en Johan eerst samen: “Neen. Wij willen gewoon voortdoen zoals we nu het grote geluk hebben te mogen bezig zijn. Dat is, zonder al te veel toegevingen, die toneelstukken of die films spelen waar we achter staan en die we met plezier spelen. We moeten nog niet echt te veel om den brode doen.”

 

Dat statement afgelegd zijnde, neemt dit item – wat wil ik nog in mijn (beroeps)leven? – toch een doorstartje waarin verschillende accenten gelegd worden.

 

Johan: “Wij zijn ook verplicht met onze groep een plan op te maken voor de subsidies. Dat verplicht je uiteraard na te denken over de toekomst en wat ‘we willen’. Tien draaidagen per jaar op een filmset, en stukken spelen die ik wijs vind, dat geeft tevredenheid. Nothing can beat live theatre. Natuurlijk is er ook wel die vage droom (Jurgen valt mee in, nvdr): zelf een scenario schrijven. Maar ja, wanneer gaan we dat ooit realiseren met onze drukke agenda en levendig gezin?” (Jurgen, gezin met twee kinderen, Vic is mee, interviews zíjn vervelend; Johan, dochter en een tweeling, op 18 maand, hallo, nvdr)

 

Jurgen: “Nog een film zou niet mis zijn. Maar ik ben gelukkig in het theatermilieu. Kijk, als een stuk marcheert, dan ben je sterker geweest dan het echte leven, dat anderhalf uur hebben wij bepaald, de volgorde, de structuur gezet. Dan is het natuurlijk weer even hard om terug in de realiteit te komen, waar de structuur dikwijls weg is en de dingen je overrompelen.”

 

Johan:”Romain De Coninck zei: je hebt één uur nodig om je op te laden en acteur te worden, maar daarna heb je zeker twee uur nodig om terug mens te worden.”

 

JMS – RDV

 

(voor inzetje)

“Ga ze zien in ‘Moscou’ of ergens anders, ge zult het u niet beklagen. Feel good!”

 

Johan Heldenbergh (° 1967)

 

Verbonden aan de mede door hem opgerichte Cie Cecilia (2006) -

 

Momenteel aan de slag in ‘Broeders van liefde’ van Arne Sierens en Chokri Ben Chikha (speelt er in 9 ton glas, littekens alom, soms moet het muisstil zijn, dat betekent, geen vin bewegen, anders knerpt het.)

 

Tijdens de Gentse Feesten première van The Broken Circle Breakdown Featuring the Cover-ups of Alabama (breakdowns zijn instrumentals in bluegrass muziek – cover-ups zijn verbloemingen van tattoo’s die je niet meer wil b.v. omdat het af is.)

 

Speelt mee in de film die gedraaid wordt naar de bestseller van Dimitri Verhulst, De helaasheid der dingen in regie van Felix Van Groeninghe (Steve + Sky)

 

Jurgen Delnaet

 

Verbonden aan Theater Malpertuis – docent woordkunst

Momenteel aan de slag in Barrabas in theaters te lande

Tekst: Michel de Ghelderode. Vertaling en bewerking: Filip Vanluchene. Een voorstelling van en met Jurgen Delnaet, Gert Jochems en Tania Van der Sanden

www.malpertuis.be

 

Vanaf 30 mei 2008 speelt hij zes keer in Paul Auster/It don’t mean a thing if it ain’t got swing, Antwerpen CCB

 

Enkele oneliners voor in kadertjes:

 

“Als het stuk marcheert, dan zijt gij anderhalf uur sterker geweest dan het leven.”

 

“ Het duurt een uur op je op te laden als acteur, maar twee uren om weer mens te worden.”

 

“Tekst inoefenen lastig? Tekst inoefenen dat is hyperbegrijpend lezen.”

 

“Bruine zeep, dingen waarop ge uitsliert, dat hebt ge nodig om sterk te acteren.”

 

“Een echte theatervoorstelling beats everything.”

 

“90% van de regels voor scenarioschrijven, moogt ge wegsmijten.”

 

“Op een bepaald moment gaat het niet meer rationeel, dan moet ge ‘springen’.”

 

Johan Heldenbergh (° 1967)

 

Verbonden aan de mede door hem opgerichte Cie Cecilia (2006) -

 

Momenteel aan de slag in ‘Broeders van liefde’ van Arne Sierens en Chokri Ben Chikha (speelt er in 9 ton glas, littekens alom, soms moet het muisstil zijn, dat betekent, geen vin bewegen, anders knerpt het.)

 

Tijdens de Gentse Feesten première van The Broken Circle Breakdown Featuring the Cover-ups of Alabama (breakdowns zijn instrumentals in bluegrass muziek – cover-ups zijn verbloemingen van tattoo’s die je niet meer wil b.v. omdat het af is.)

 

Speelt mee in de film die gedraaid wordt naar de bestseller van Dimitri Verhulst, De helaasheid der dingen in regie van Felix Van Groeninghe (Steve + Sky)

 

Jurgen Delnaet

 

Verbonden aan Theater Malpertuis – docent woordkunst

Momenteel aan de slag in Barrabas in theaters te lande

Tekst: Michel de Ghelderode. Vertaling en bewerking: Filip Vanluchene. Een voorstelling van en met Jurgen Delnaet, Gert Jochems en Tania Van der Sanden

www.malpertuis.be

 

Vanaf 30 mei 2008 speelt hij zes keer in Paul Auster/It don’t mean a thing if it ain’t got swing, Antwerpen CCB

 

 

Johan, Jurgen,

In bijlage vinden jullie de lichtjes getrimde, zij het ook toch waarheidsgetrouwe neerslag van ons aangenaam, gemoedelijk én boeiend gesprek zaterdag nu alweer een week terug. Fantastisch dat jullie dat wilden doen! Wij waren opgetogen over deze 'aanrijding in de Vooruit'. Wij staan voorts ook open voor allerlei opmerkingen, correcties, aanvullingen, zij het in gedwongen-beperkte mate: we kregen nl. 3 p. in het blad, maar het is lichtjes meer en er moeten drie foto's in ook (opmaak kan wel met ruimtes spelen). Niettemin: feel free to interfere.

Met een warme groet en een "acteurskus" als dat mag,

Jean-Marie en Rudy

14:00 Gepost door VIA in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.